Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Ο Δεκάλογος του Γνωστικού Ανθρώπου



1) Μη συναναστραφείς με ανθρώπους που σε κάνουν να αισθάνεσαι άσχημα για τον εαυτό σου.
2) Μη προσπαθήσεις να βγάλεις νόημα από τρελή συμπεριφορά.
3) Μην κάνεις παρέα με ανθρώπους πιο δυσλειτουργικούς από εσένα.
4) Να εμπιστεύεσαι το σώμα σου κάθε μέρα της ζωής σου. Το ίδιο και το μυαλό σου.
5) Έχεις το δικαίωμα κάθε φορά, να λες «Όχι», να αλλάζεις γνώμη, και να εκφράζεις τα αληθινά συναισθήματά σου.
6) Αυτό που δεν είναι σωστό για σένα δεν είναι επίσης σωστό για τους δικούς σου.
7) Να μην κάνεις τίποτα παραπάνω από τις δυνάμεις σου.
8 ) Δεν έχει καμία σημασία τι νομίζουν οι δικοί σου για σένα.
9) Όπου βρίσκεσαι, εκεί επίσης να βρίσκεται και η χαρά σου.
10) Να τραγουδάς για τα κατορθώματα σου κάθε μέρα της ζωής σου.

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Μη τα ελέγχεις όλα!!!

Άφησε ανοιχτή την ψυχή και την ζωή σου στην έκπληξη, στο αναπάντεχο, στο απρόβλεπτο. Είναι ένας δρόμος που συχνά χρησιμοποιεί ο Θεός. Του αρέσουν οι εκπλήξεις, κυρίως δε εκεί που φαίνεται πως όλα πάνε να τελειώσουν. Άλλωστε ο Θεός λέει πάντα την τελευταία λέξη...


Π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Μεσόγειος:Τραγούδι ελπίδας για τα παιδιά

Η Μεσόγειος είναι ένα θαυμάσιο τραγούδι για την ελπίδα των παιδιών που γλίτωσαν απ’ τους πολέμους, με ένα υπέροχο βίντεο. Είναι, επίσης, η ιστορία ενός πατέρα που «στ’ ανοιχτά ταξιδεύει για να μείνουμε παιδιά». Στο τραγούδι «Μεσόγειος» με την ιδιαίτερη μελωδία παρουσιάζεται η αγωνία, η προσπάθεια, η δύναμη και η ελπίδα των γονιών και κυρίως των παιδιών που χτυπήθηκαν από τους πολέμους.
Η ερμηνεία είναι του Στέλιου Βραχιόλογλου και της μικρής Κυριακής Μαστοροπούλου (8 ετών), σε μουσική του Στέλιου Βραχιόλογλου και στίχους του Διονύση Μαστορόπουλου.

Μέσα από το τραγούδι επιχειρείται η ευαισθητοποίηση του κόσμου που απλά παρακολουθεί τις καταστροφές και τους κυνηγημένους από τους πολέμους γονείς με τα παιδιά τους.

Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Η γοητεία της ευγένειας

Αν με ρωτήσετε τι μου λείπει περισσότερο απ’ τις ανθρώπινες σχέσεις, θα σας απαντήσω η ευγένεια. Και δεν είμαι η μόνη, νομίζω. Δεν ξέρω αν έχουμε χάσει λίγο την μπάλα και την ανθρωπιά μας με τις νέες τεχνολογίες και τα συναφή, δεν ξέρω αν η υπερβολική αστικοποίηση έφερε την απομόνωση κι εν τέλει τη συμπεριφορά της χάβρας, δεν ξέρω αν η απογοήτευση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης κι η οικονομική δυσπραγία του καθενός, μας έκανε να χάσουμε λίγο απ’ την ευγένειά μας. Σε εκείνα τα απλά και καθημερινά, που τις περισσότερες φορές μας χαρακτηρίζουν.
Χάθηκε πλέον το χαμόγελο απ’ τους ανθρώπους, εκείνο που χωρίς να ξέρεις τον περαστικό σου φτιάχνει τη μέρα. Εκείνο που ανοίγει ο γείτονας την πόρτα του ασανσέρ κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι, σου δίνει μια σακούλα που σου έπεσε απ’ τα χέρια και σου χαμογελά, απλώς γιατί σε βοήθησε σε κάτι.

Πού πήγε εκείνη η «καλημέρα», που πριν λίγα χρόνια την άκουγες απ’ τον πρώτο τυχόντα που θα συναντούσες εκτός σπιτιού; Πού πήγε εκείνη η τσίχλα, που σε κέρναγε ο περιπτεράς, όταν του έκανες σεφτέ; Το κουλούρι, που σου έδινε ο φούρναρης, γιατί σήμερα του έγιναν πολύ αφράτα!

Πού πήγε το χάδι των λέξεων στα αυτιά μας, η ομορφιά του λόγου κι η ευφορία της ψυχής μας; Πόσο καιρό έχεις να αισθανθείς όμορφα με τα λόγια κάποιου ανθρώπου; Ν’ ακούσεις ένα «παρακαλώ», ένα «ευχαριστώ» ή έστω έναν πληθυντικό ευγενείας που ν’ αποτελεί δείγμα σεβασμού κι ευγένειας; Πού πήγαν οι ωραίοι άνθρωποι, βρε παιδάκι μου; Ψάχνω, ψάχνω και μέσα στην οχλαγωγή τους μετράω με τη σέσουλα.

Μας έχουν λείψει οι άνθρωποι που φέρονται όμορφα στους γύρω τους. Εκείνοι που είναι όμορφοι εξωτερικά κι εσωτερικά. Εκείνοι που έχουν βαλθεί να ομορφύνουν τον κόσμο και ν’ αλλάξουν την ψυχολογία, έστω κι ενός ανθρώπου. Είναι λίγοι, το έχουμε πάρει χαμπάρι, αλλά είναι ξεχωριστοί κι ευδιάκριτοι. Λάμπουν από μακριά, όπως ο χρυσός. Κι η λάμψη τους είναι μεταδοτική.

Οι άνθρωποι με ευγένεια χειρίζονται το λόγο με λεπτότητα. Κρατάνε τις λέξεις στα χείλη τους με διακριτικότητα, γιατί τρέμουν μην τις πληγώσουν. Κι αν μια λέξη πληγωθεί, αν τη χρησιμοποιήσεις λάθος, αν δεν την εκφέρεις όμορφα, τότε ταυτίζεται με άσχημα συναισθήματα, με αρνητισμό, θυμό και πόνο. Θέλουν χάδι οι λέξεις, όπως και τα’ αυτιά μας.

Με τι λεπτότητα και τι χάρη σου συμπεριφέρονται λες κι είσαι κύριος επί των τιμών! Έτσι αισθάνεσαι δηλαδή, μιας και σπάνια πλέον σου συμπεριφέρονται με όμορφο τρόπο. Πες μου ποια ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σου χάρισε ένα λουλούδι. Υπήρξε κάποιος που έγραψε για σένα ένα ποίημα; Κάποιος που σηκώθηκε για να τραβήξει την καρέκλα σου πριν καθίσεις; -Στις κυρίες πάει αυτό-. Κάποιος που σου άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου για να κατέβεις; Κάποιος που προσφέρθηκε να σε γυρίσει σπίτι γιατί ήταν αργά; Κάποιος που σε ευχαρίστησε απλώς για κάτι που του προσέφερες; Κάποιος που σου έστειλε ένα μήνυμα γιατί σε θυμήθηκε ή για να σου πει ένα «περαστικά»;

Οι ευγενείς άνθρωποι είναι υπό εξαφάνιση. Γι’ αυτό κι όταν μας φέρονται όμορφα, όπως θα έπρεπε να φερόμαστε όλοι στην καθημερινότητά μας, κυριαρχεί η έκπληξη και θεωρούμε ότι ανακαλύψαμε κάποιο θησαυρό.
Κοιτάξτε γύρω σας κι εντοπίστε τους. Φοράνε χαμόγελο, μοιράζουν ευχές, βοηθάνε απλόχερα και σου φτιάχνουν τη μέρα με τη γλυκύτητα και τον εκλεπτυσμένο λόγο τους. Άνθρωποι με ήθος που οι τρόποι τους είναι μιας άλλης εποχής, μιας εποχής που πολλοί θα θέλαμε να έχουμε ζήσει.

Η ευγένεια ανοίγει πόρτες, κλείνει στόματα με αποστομωτικό τρόπο, αποτελεί την πιο διπλωματική απάντηση σε μια άσχημη συμπεριφορά και το κυριότερο είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να σ’ αγαπήσουν.

Να είστε ευγενείς, γιατί όπως έλεγε κι ο Πλούταρχος: «Ο ευγενής άνθρωπος δίνει αξιοπρέπεια σ’ όλες τις πράξεις».

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

«Στην απλότητα βρίσκεται η ευτυχία»

Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα 
και με τα πιο μικρά.. 

Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών. 
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές. 
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.  
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.  
Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους. 
Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι. 
Πολύ… 
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους. 
Πολύ… 
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς. 
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι. 
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται. 
Που μπορώ και κλαίω ακόμα. 
Και που τραγουδάω… μερικές φορές… 
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν… 


Οδυσσέας Ελύτης




Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

Το Καθήκον των Γονιών προς τα Παιδιά τους

Φυσικά πάντοτε βρίσκουμε δικαιολογίες για την συμπεριφορά μας, προκειμένου να αισθανθούμε καλύτερα. Παραδείγματος χάρη, ως γονείς πιστεύουμε πως οι πράξεις μας είναι οι καλύτερες δυνατές για τα παιδιά μας. Και ενώ το πρωταρχικό μας καθήκον είναι να τα οδηγήσουμε στην σωστή κατεύθυνση, δυστυχώς πολύ συχνά θεωρούμε ότι είμαστε καλοί γονείς όταν επιβάλλουμε τη θέληση, τις ιδέες και τα πιστεύω μας πάνω τους. Και μόλις πετύχει η πλύση εγκεφάλου που τους έχουμε κάνει με αποτέλεσμα να συμπεριφέρονται , να αισθάνονται και ακόμα να σκέφτονται όπως εμείς, τότε απολαμβάνουμε με ικανοποίηση το γεγονός ότι δώσαμε στην κοινωνία πολίτες με αίσθηση του καθήκοντος, που θα συνεχίσουν πειθήνια την γραμμή που έχει χαραχτεί.
Δικαιολογίες αυτού του τύπου δεν επιφέρουν καμία αλλαγή. Το να οδηγούμε τα παιδιά μας με αγάπη και σταθερότητα είναι ένα πράγμα , ενώ η επιβολή της θέλησης μας πάνω τους είναι κατάχρηση του προνομίου μας ως γονιών. Το καθήκον μας είναι να τα ενθαρρύνουμε να σκέφτονται για τους εαυτούς τους και να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεων τους. Ενώ το να σπάμε τη θέληση τους εξαναγκάζοντας τα να παραδοθούν στην κρίση μας είναι ασυγχώρητη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη, φροντίδα και σωστή καθοδήγηση. Επίσης, χρειάζονται κατανόηση και πάνω απ' όλα σεβασμό. Αν ποτέ δεν τα ακούμε, μην παραξενευτούμε όταν και αυτά θα πάψουν να μας ακούν. Αν τα ακούμε απλώς για να τα αποθαρρύνουμε σε κάθε τους βήμα, τότε δεν έχουμε το δικαίωμα να νιώθουμε πληγωμένοι όταν κάποια μέρα στραφούν εναντίον μας με θυμό και πικρία.
Τα παιδιά μαθαίνουν πολύ περισσότερο από το παράδειγμα που τους δίνουμε παρά από τα λόγια. Αν ακούμε τις ερωτήσεις, τα αιτήματα και τις επιθυμίες τους με σεβασμό και κατανόηση, τότε και αυτά θα ακούν με τον ίδιο σεβασμό και κατανόηση τις συμβουλές και τις οδηγίες μας. Αν τα αγαπάμε δίχως να μετατρέπουμε αυτήν την αγάπη σε δεσμά, πάντοτε θα μας αγκαλιάζουν με την ίδια αγάπη.
Ότι ισχύει για μας ως γονείς , το ίδιο ισχύει και όντας πολίτες αυτού του κόσμου. Όλοι έχουμε υποστεί θηριωδίες της κοινωνικής διαμόρφωσης και πρέπει να καταλάβουμε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν θύματα.

Πηγή: ΤΟΛΤΕΚΟΙ «Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ» του Ηeun Mares

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Ο ορθώς πεπαιδευμένος άνθρωπος κατά τον Ισοκράτη

Είναι συνηθισμένο το φαινόμενο που επιστήμονες, επαγγελματίες με μεταπτυχιακά και διδακτορικά σε μία συνηθισμένη συζήτηση ξεστομίζουν απόψεις που δε συνάδουν στο επίπεδο μόρφωσης που έχουν κατακτήσει.. Γιατί ένας μορφωμένος άνθρωπος με υψηλή νοημοσύνη, που διαπρέπει σε δύσκολα επιστημονικά πεδία, στα μικρά, καθημερινά τα κάνει μαντάρα; Γιατί συμβαίνει αυτό όμως;
Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι καινούργια. Ήδη από την αρχαιότητα οι φιλόσοφοι προσπάθησαν να εξηγήσουν αυτό το παράδοξο και μία πολύ ικανοποιητική εξήγηση έδωσε ο Ισοκράτης, ο σπουδαίος δάσκαλος του 4ου αι. π.Χ. Μία εξήγηση τόσο απλή, που αναρωτιέται κανείς γιατί δεν της δώσαμε τη σημασία που της αξίζει. 

Ο Παναθηναϊκός λόγος (ΙΣΟΚΡ 12.26–34- Ο ορθώς πεπαιδευμένος άνδρας) μας δίνει την απάντηση. Τον έγραψε ο Ισοκράτης σε ηλικία 94 ετών, με στόχο να κάνει έναν απολογισμό του έργου του και να απαντήσει στους επικριτές του, που τον κατηγορούσαν για δογματισμό και αδιαλλαξία, καθώς ο Ισοκράτης ήταν απόλυτος στις απόψεις του. 

Στον πρόλογο αυτού του έργου, παρουσιάζει την άποψή του για τον πραγματικά μορφωμένο άνθρωπο, μία άποψη που, ούτε τότε ούτε σήμερα μπορεί κανείς εύκολα να δεχτεί εύκολα. Η σκέψη πάνω στην οποία βασίζει τα συμπεράσματά του ο Ισοκράτης είναι η εξής: πολλοί άνθρωποι που έχουν φτάσει σε ώριμη ηλικία και έχουν τελειοποιηθεί στη Γεωμετρία ή κάποια άλλη επιστήμη,  ή κάποιο άλλο εξειδικευμένο πεδίο και μάλιστα διδάσκουν και άλλους, στα καθημερινά ζητήματα της ζωής αποδεικνύονται πιο ανόητοι από τους μαθητές τους. 
Για να μπορούν, λοιπόν, να θεωρηθούν στ’αλήθεια μορφωμένοι θα πρέπει πια σε αυτή την ηλικία: 

1)Να έχουν την οξυδέρκεια να ερμηνεύουν σωστά τις περιστάσεις και να επωφελούνται από αυτές. 

2)Να είναι αξιοπρεπείς, δίκαιοι και ανεκτικοί με τους ενοχλητικούς ανθρώπους. 

3)Να φέρονται με καλοσύνη και πραότητα στους φίλους τους. 

4)Να συγκρατούν τις παρορμήσεις τους και να διαχειρίζονται γενναία τις συμφορές

5)Να μην αφήνουν τις ευτυχείς συγκυρίες να τους διαφθείρουν

6)Να μην χαίρονται περισσότερο με όσα κέρδισαν κατά τύχη απ’ όσο χαίρονται με όσα κέρδισαν με τον κόπο και την ορθή τους σκέψη. 

Αυτόν που συνδυάζει όλα τα παραπάνω θεωρεί ο Ισοκράτης μορφωμένο άνθρωπο. Τον άνθρωπο που σκέφτεται συνετά και μετρημένα, ώστε να αναγνωρίζει το συμφέρον του και το επιδιώκει, χωρίς να περιφρονεί τους άλλους γύρω του.  Ο Ισοκράτης ισχυρίζεται πως, όποιος κατακτήσει αυτό το ταλέντο, αποκτά εκείνες τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν τον μορφωμένο άνθρωπο, εκείνον που μπορεί να επιτύχει στη ζωή του περισσότερα από κάθε άλλον.


Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

Ο εθισμός στα βιντεοπαιχνίδια αποτελεί διανοητική διαταραχή

Στο σημερινό άρθρο σας αναφέρω μία απόφαση η οποία είναι αρκετά θετική και έπρεπε να είχε ληφθεί εδώ και αρκετό καιρό. Αναφέρομαι συγκεκριμένα για τον εθισμό στα βιντεοπαιχνίδια (videogames) και στην αναγνώρισή του ως διανοητική διαταραχή
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.), ο οποίος μιλά για σοβαρό πρόβλημα, για «επικίνδυνα παιχνίδια» και «διαταραχή προσωπικότητας» λόγω του εθισμού που προκαλούν στον παίκτη, ένας εθισμός που μπορεί να φτάσει στο σημείο της απόλυτης εξάρτησης, αντίστοιχης με αυτήν από τα ναρκωτικά.
Στην πιο πρόσφατη οδηγία του Οργανισμού για τις αναγνωρισμένες ασθένειες που μπορούν να διαγνωστούν, ο εθισμός στις ψηφιακές συσκευές όπως τα video games περιγράφεται ως “ένα μοτίβο επίμονης ή επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς παιχνιδιού” που γίνεται τόσο εκτενής ώστε να “προηγείται άλλων ενδιαφερόντων στη ζωή”.

Η Διεθνής Κατάταξη Ασθενειών (ICD), η οποία ενημερώνεται τα τελευταία 10 χρόνια, καλύπτει τώρα 55.000 τραύματα, ασθένειες και αιτίες θανάτου. Αυτή αποτελεί μια βάση για τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και γενικά για τους εμπειρογνώμονες προκειμένου να ενημερώνονται για τις εξελίξεις στον τομέα τους.

Η τελευταία της εκδοχή που μόλις δημοσιοποιήθηκε, η ICD-11, διατίθεται πλήρως σε ηλεκτρονική μορφή για πρώτη φορά, σε μια προσπάθεια να αποκτήσουν μεγαλύτερη πρόσβαση σε αυτήν οι γιατροί και οι άλλοι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας ανά τον κόσμο. Η ICD-11 προγραμματίζεται να παρουσιαστεί στα κράτη μέλη του ΠΟΥ στην ετήσια Παγκόσμια Συνέλευση για την Υγεία που θα γίνει τον Μάιο του 2019 ώστε να υιοθετηθεί τον Ιανουάριο του 2022, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του Π.Ο.Υ. συγκαταλέγεται και ο εθισμός στις ψηφιακές συγσκευές ως διανοητική διαταραχή.
Στο σημείο αυτό να επισημάνουμε ότι έχουν καταγραφεί μέχρι και θάνατοι παικτών, κυρίως στην Ιαπωνία, οι οποίοι επί ολόκληρα 24ωρα έπαιζαν το αγαπημένο τους παιχνίδι, ενώ και στην Ελλάδα, στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού» υπάρχει εδώ και καιρό ειδική πτέρυγα απεξάρτησης των εφήβων από τα παιχνίδια.

Σύμφωνα με το προσχέδιο της έκθεσης, ο παίκτης που παρουσιάζει συμπτώματα εξάρτησης είναι αυτός που τα παιχνίδια κυριαρχούν στην καθημερινότητά του επισκιάζοντας τα άλλα ενδιαφέροντά του και τις καθημερινές του δραστηριότητες, με αποτέλεσμα να προκαλούνται μια σειρά από σοβαρές επιπτώσεις στην προσωπική και οικογενειακή ζωή, τις κοινωνικές σχέσεις, την εκπαίδευση και πολλές ακόμη παραμέτρους.

Εξαρτημένος θεωρείται, σύμφωνα με το προσχέδιο της έκθεσης του ΠΟΥ, όποιος παρουσιάζει τα συμπτώματα αυτά επί έναν ολόκληρο χρόνο και, όπως διευκρινίζει, σε ορισμένες περιπτώσεις η διάγνωση της εξάρτησης μπορεί να γίνει και σε μικρότερο χρονικό διάστημα. Ορίζει μάλιστα ως εξάρτηση την κατάσταση στην οποία ο παίκτης «αυξάνει τον κίνδυνο τόσο φυσικών όσο και διανοητικών βλαβών του ίδιου του ατόμου ή άλλων που βρίσκονται στο στενό του περιβάλλον».
Όπως προαναφέραμε, η διαμάχη σχετικά με το αν ένας συγκεκριμένος χρόνος παιχνιδιού πρέπει να χαρακτηριστεί ως «εθισμός» σοβεί εδώ και δεκαετίες. Το 2013 η Αμερικανική Ένωση Ψυχιάτρων σταμάτησε ένα βήμα πριν εντάξει τον χαρακτηρισμό «ψυχική διαταραχή από παιχνίδια στο διαδίκτυο» στην ετήσια έκδοσή της του «Εγχειριδίου Στατιστικής Ψυχικών Διαταραχών».

Την αναφέρει ωστόσο ως μια κατάσταση η οποία εν δυνάμει μπορεί να εξελιχθεί σε συνεχή απασχόληση με τα βιντεοπαιχνίδια και ως ένα «νέο φαινόμενο» το οποίο χρήζει περαιτέρω κλινικής έρευνας προκειμένου να καταταχθεί ως «ψυχική διαταραχή». Αυτό το οποίο επισημαίνουν οι επιστήμονες είναι το γεγονός ότι αρκετοί παίκτες έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή παίζοντας επί ολόκληρα 24ωρα, κάτι που, όπως τονίζουν, αποδεικνύει ότι ορισμένοι παίκτες «τραβούν» τη σχέση τους με τα παιχνίδια σε όρια που βλάπτουν σοβαρά την υγεία τους.
Εντύπωση προκαλεί ωστόσο ότι ορισμένοι επιστήμονες πιστεύουν ότι το ζήτημα της εξάρτησης είναι υπερεκτιμημένο και ότι οι εθισμένοι στα βιντεοπαιχνίδια τα χρησιμοποιούν ως έναν μηχανισμό εκτόνωσης από άλλα μη διαγνωσμένα ψυχικά ή ψυχολογικά προβλήματα. Μάλιστα υποστηρίζουν ότι με βάση ορισμένες μελέτες, τα βιντεοπαιχνίδια μπορούν να μειώσουν τον εθισμό σε άλλες βλαβερές συνήθειες, όπως το κάπνισμα ή το αλκοόλ.

Επιμένουν μάλιστα στην άποψη ότι ο «απρόσεκτος» χειρισμός της λέξης εθισμός υποβαθμίζει τις πραγματικές συνέπειες της συμπεριφοράς αυτών που είναι όντως εξαιρετικά εθισμένοι και υπερτονίζει τον κίνδυνο ψυχικής ή σωματικής βλάβης γι' αυτούς που περιοδικά και όχι συστηματικά υπερβάλλουν στον χρόνο που αφιερώνουν στο παιχνίδι τους, χωρίς ωστόσο να εξαρτώνται σε παθολογικό σημείο από αυτό.

Ορισμένοι επιστήμονες, όπως ο καθηγητής Ψυχολογίας Κρίστοφερ Στέτσον, χαρακτήρισαν στην εφημερίδα Huffington Post τις εκτιμήσεις του προσχεδίου της έκθεσης του ΠΟΥ ως διάγνωση για τα σκουπίδια («junk diagnosis»), υποστηρίζοντας ότι «φυσικά κάθε ψυχαγωγική δραστηριότητα που έχει το στοιχείο της υπερβολής είναι βλαπτική, αλλά υφίστανται ελάχιστες αποδείξεις ότι το “κόλλημα” με τα βιντεοπαιχνίδια είναι χειρότερο από άλλες εξαρτησιογόνες συμπεριφορές που προκαλούν λόγου χάρη το τσιγάρο, το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά».
Στον αντίλογο, ομάδα ερευνητών του βρετανικού Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ, υπό τον Μαρκ Γκρίφιθς, επιμένει πως παρότι κάποιοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η εξάρτηση από τα βιντεοπαιχνίδια δεν είναι επικίνδυνη, «ορισμένοι παίκτες όντως αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα ως αποτέλεσμα των πολλών ωρών που αφιερώνουν καθημερινά στα παιχνίδια». Ή για να το πούμε διαφορετικά, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοί μας, «παν μέτρον άριστον»...