Η Δ2 τάξη συμμετέχει στη φετινή εκστρατεία για την Παγκόσμια Εβδομάδα Δράσης για την Εκπαίδευση 2017 της Actionaid
"Ένα τραγούδι, πολλά σχολεία, ένας κόσμος!"
Δείτε πατώντας εδώ, αν θέλετε τις δράσεις που υλοποιήσαμε για την φετινή εκστρατεία υποστηρίζοντας το δικαίωμα των παιδιών προσφύγων στην εκπαίδευση.
Η εκστρατεία κορυφώθηκε στις 31 Μαρτίου κατά την οποία όλα τα σχολεία σε όλη την Ελλάδα που συμμετείχαν στη φετινή δράση τραγούδησαν όλα μαζί το κεντρικό τραγούδι της εκστρατείας "Θα είμαι πάντα εδώ" !
Ο Άγιος Γεώργιος (280 - 23 Απριλίου 303) ήταν στρατιώτης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και αργότερα αγιοκατατάχθηκε ως χριστιανός μάρτυρας. Αποκαλούμενος από την Ορθόδοξη Εκκλησία Μεγαλομάρτυς και Τροπαιοφόρος, είναι από τους δημοφιλέστερους αγίους σε ολόκληρο το χριστιανικό κόσμο.
Εικόνα του Αγίου Γεωργίου, από εργαστήριο της Κωνσταντινούπολης
του 14ου αιώνα. Εκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο στην Αθήνα.
Οι ακριβείς λεπτομέρειες γύρω από την γέννησή του δεν βρίσκουν σύμφωνους όλους τους ιστορικούς. Φαίνεται να γεννήθηκε μεταξύ των ετών 275-285 μ.Χ., πιθανώς στην περιοχή της Αρμενίας, από τον Έλληνα Συγκλητικό Γερόντιο, στρατηλάτη στο αξίωμα κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.
Σε νεαρή ηλικία ο Γεώργιος κατατάχθηκε στο ρωμαϊκό στρατό. Διακρίθηκε για την τόλμη και τον ηρωισμό του και έλαβε το αξίωμα του Τριβούνου. Λίγο αργότερα ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον έκανε Δούκα (διοικητή) με τον τίτλο του Κόμητος (συνταγματάρχη).
Το 303 μ.Χ. όταν άρχισαν οι διωγμοί του Διοκλητιανού, ο Γεώργιος δε δίστασε να ομολογήσει τη χριστιανική του πίστη προκαλώντας το μένος του Διοκλητιανού γιατί κατείχε μεγάλο αξίωμα και ήταν αγαπημένος του. Αρχικά του έταξε πλούτη, γη και δούλους για να αλλαξοπιστήσει και όταν ο Γεώργιος αρνήθηκε τον υπέβαλε σε μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων. Ο Γεώργιος τελικά μαρτύρησε με αποκεφαλισμό, την Παρασκευή 23 Απριλίου του έτους 303 μ.Χ.
Ο Άγιος Γεώργιος θεωρείται προστάτης του Πεζικού και του Στρατού Ξηράς, ενώ είναι και ο προστάτης Άγιος της Αγγλίας. Ως τροπαιοφόρος (στρατιωτικός) άγιος και ελευθερωτής συγκεντρώνει πολλές θαυμάσιες διηγήσεις και παραδόσεις, από τις οποίες η σπουδαιότερη είναι αυτή που μιλάει για το φόνο του δράκοντα και της σωτηρίας της βασιλοπούλας.
Το θηρίο αυτό φύλαγε το νερό μιας πηγής κοντά στη Σιλήνα στη Λιβύη και το άφηνε να τρέχει μόνον όταν έβρισκε κάποιον άνθρωπο να φάει. Οι κάτοικοι της περιοχής όριζαν με κλήρο το θύμα του δράκοντα. Ολόκληροι στρατοί είχαν αντιταχθεί με αυτό το τέρας, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο κλήρος έφερε και τη σειρά της βασιλοπούλας, την οποία έσωσε ο Άγιος Γεώργιος φονεύοντας το δράκο.
Τον αναστημένο Χριστό επιθύμησε πολύ να δει κι ένας από τους μαθητές Του, ο Θωμάς. Απλός ψαράς ήταν από τη Γαλιλαία, ευλαβής και πιστός, τότε που τον κάλεσε κοντά Του ο Κύριος και Τον ακολούθησε με μεγάλη αγάπη. Όταν όμως ο Χριστός αναστήθηκε κι εμφανίστηκε την Κυριακή του Πάσχα στους μαθητές Του, ο Θωμάς έλειπε. Αναρωτιόταν μετά λοιπόν, πώς θα κήρυττε την Ανάστασή Του στα πέρατα του κόσμου, χωρίς να Τον έχει δει Αναστημένο; Το μυαλό του δε χωρούσε τέτοιο μεγάλο θαύμα και γι’ αυτό είπε στους υπόλοιπους Αποστόλους: «Εάν δεν Τον δω κι εγώ και δεν αγγίξω τις πληγές απ’ τα καρφιά κι από τη λόγχη, δεν θα πιστέψω».
Την επόμενη Κυριακή ξαναβρέθηκε ξαφνικά ο Ιησούς ανάμεσα στους μαθητές Του, ενώ οι πόρτες ήταν κλειστές και κάλεσε τον Θωμά να Τον ψηλαφίσει για να μην είναι πια άπιστος. Ο Απόστολος αμέσως Τον προσκύνησε συγκινημένος και είπε: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!».
Τότε ο Χριστός τον δίδαξε πως όλοι εμείς που θα Τον πιστέψουμε χάρη στα λόγια των Αποστόλων και τη ζωή των Αγίων, χωρίς να Τον έχουμε δει, θα έχουμε πολύ μεγάλη χαρά, σαν τη δική του κι ακόμη περισσότερη, γιατί θα αγγίζουμε το Σώμα Του μέσα στη Θεία Κοινωνία και θα Τον παίρνουμε μέσα στην καρδιά μας.
Ο Απόστολος Θωμάς, μετά την Πεντηκοστή ανέλαβε μια πολύ δύσκολη αποστολή: να κηρύξει τα λόγια του Χριστού στη μακρινή Ινδία, που οι κάτοικοί της είχαν τη φήμη τρομερών κι άγριων βαρβάρων. Στο τέλος μαρτύρησε για τον αγαπημένο του Κύριο, όταν ένας από τους υπόλοιπους ειδωλολάτρες βασιλιάδες θύμωσε με το έργο του και διέταξε τους στρατιώτες του να τον σκοτώσουν με τα ακόντιά τους. Τον γιορτάζουμε στις 6 Οκτωβρίου, του αφιερώνουμε όμως και τη δεύτερη Κυριακή μετά από κάθε Πάσχα, ομολογώντας μαζί του με χαρά: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!»Η Κάρα του Αγίου Θωμά βρίσκεται στη Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Πάτμου.
"Ο Θωμάς δεν ήταν σίγουρα κακόπιστος ούτε ευκολόπιστος. Ήταν ειλικρινής, ντόμπρος, γνήσιος, δυσκολόπιστος, ατόφιος, τίμιος και αληθινός. Η καλή του απιστία έκανε το Χριστό να ξανάλθει γι’ αυτόν. Ο Χριστός του προσφέρθηκε για την ειλικρίνειά του. Δεν τον μάλωσε, που ζήτησε να τον δει, να τον ψηλαφήσει. Όμως τελικά μακάρισε κι ευλόγησε αυτούς που δεν θα δουν και θα πιστέψουν.
Η απιστία φυσικά είναι ελεύθερη επιλογή του καθενός. Η απιστία λέει πως βασίζεται μόνο σε ό,τι βλέπει και πιάνει και κατανοεί η λογική. Η πίστη θα λέγαμε είναι με δυσκολία, επικινδυνότητα, ρίσκο και τόλμη. Γι’ αυτό μακαρίζει αυτούς που πιστεύουν χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις. Η πιο δυνατή απόδειξη είναι η βεβαίωση της καρδιάς μας."
Η «Οικογενειακή Συμφωνία» είναι ένας έξυπνος τρόπος να ξεκινήσετε μία συζήτηση με την οικογένειά σας για το τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιείτε το διαδίκτυο, καθώς και το πως θα έχετε μία θετική διαδικτυακή συμπεριφορά όταν θα είστε στο σπίτι, το σχολείο ή σε ένα φιλικό σπίτι.
Οι μαθητές της Δ2 τάξης συμμετείχαν στον 6ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Λογοτεχνίας «Σοφία Φίλντιση – Το δέντρο της Σοφίας», με θέμα «Έθιμα του τόπου μας και του κόσμου όλου».
Ο διαγωνισμός αυτός αφιερώνεται στη μνήμη της Μεσσήνιας συγγραφέως που γεννήθηκε στη Βανόδα Τριφυλλίας. Τα πρώτα της γράμματα έμαθε στο Δημοτικό Σχολείο της Κυπαρισσίας. Ύστερα από πολυετή παραμονή στην Αθήνα, επέστρεψε στον τόπο της και έζησε στην Καλαμάτα από το 1981 έως το τέλος της ζωής της.
Γεμάτη ευαισθησίες και τρυφερότητα προς την παιδική ηλικία είχε γράψει πολλά βιβλία, διηγήματα, ποίηση και στίχους που μελοποίησε ο Μίμης Πλέσσας. Έργα της έχουν παιχτεί στον κινηματογράφο όπως «Ο Αη Βασίλης ο θαλασσινός» και «Το σκιάχτρο». Το 2004 απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας για το βιβλίο «Ποιήματα για παιδιά».
Διαβάστε τις συμμετοχές-έθιμά μας!!!
Το έθιμο για τα Βαφτίσια της Μελίνας Χ.
Αφορμή για το φετινό διαγωνισμό θα αποτελέσουν 3 διηγήματα από τη συλλογή της Σοφίας Φiλντιση «Η καρδούλα». Πρόκειται για «Το βραχιολάκι», «Τις φωτιές» και «Την Καρδούλα». Και στα τρία η συγγραφέας με τον ξεχωριστό νοσταλγικό της τόνο μιλά για έθιμα του τόπου μας, έτσι όπως τα είδε και τα έζησε ως παιδί.
Το έθιμο του ξεματιάσματος της Αθανασίας Χ.
Οι μαθητές έγραψαν για έθιμα παλιά και ξεχασμένα, έτσι, όπως τα έχουν ζήσει από την άμεση εμπειρία τους ή από διηγήσεις των μεγαλυτέρων. Τα έθιμα αυτά προέρχονται από τον τόπο τους, την πόλη του Λεχαίου και από άλλες περιοχές της Ελλάδας .
Το έθιμο του "Αμίλητου Νερού" του Μάριου Ρ.
Οι μικροί λογοτέχνες σε ένα ταξίδι στον χώρο και στον χρόνο ανακαλύπτουν πώς οι άνθρωποι καλωσορίζουν και εξευμενίζουν τις σημαντικές αλλαγές και τα περάσματα στους κύκλους των εποχών και στον κύκλο της ζωής.
Η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη μέρα του Χριστιανισμού.
Χριστός Ανέστη
"Πάσχα σημαίνει έξοδος. Σημαίνει τη διάβαση από την περιοχή της οδύνης στον χώρο της ελπίδας. Το μεγάλο γεγονός της νίκης της ζωής επί του θανάτου με την Ανάσταση του Χριστού, είναι ο θρίαμβος της ζωής και η συντριβή όσων επιβουλεύονται την αλήθεια και προσπαθούν να επιβάλλουν το σκότος".
Ας διαβάσουμε ένα άρθρο του συγγραφέα Φώτη Κόντογλου, όπου αναλύει τη δυσκολία της πίστης στο θαυμαστό γεγονός της Ανάστασης.
Ἀνέστη Χριστός, Ἡ δοκιµασία τοῦ λογικοῦ
Κόντογλου Φώτης
Οἱ πολλοί ἄνθρωποι εἶναι ἄπιστοι. Οἱ ἴδιοι οἱ µαθητάδες τοῦ Χριστοῦ δεν δίνανε πίστη στα λόγια τοῦ δασκάλου τους ὅποτε τούς ἔλεγε πώς θ᾿ ἀναστηθῆ, µ᾿ ὅλο τό σεβασµό και την ἀφοσίωση που εἶχαν σ᾿ Αὐτόν κα την ἐµπιστοσύνη στα λόγια του. Και σαν πήγανε οἱ Μυροφόρες την αὐγή στο µνῆµα τοῦ Χριστοῦ, κ᾿ εἴδανε τούς δυό ἀγγέλους που τις µιλήσανε, λέγοντας σ᾿ αὐτές πώς ἀναστήθηκε, τρέξανε να ποῦνε τὴ χαροποιά εἴδηση στούς µαθητές, ἐκεῖνοι δεν πιστέψανε τα λόγια τους, ἔχοντας την ἰδέα πως ἤτανε φαντασίες: «Και ἐφάνησαν ἐνώπιον αὐτῶν ὡσεί λῆρος (τρέλα) τα ῥήµατα αὐτῶν, και ἠπίστουν αὐταῖς»...
Βλέπεις καταπάνω σε πόση ἀπιστία ἀγωνίσθηκε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός; Και στους ἴδιους τους µαθητάδες του. Εἶδες µὲ πόση µακροθυµία τα ὑπόµεινε ὅλα; ...Και µ᾿ ὅλα αὐτά, ἴσαµε σήµερα οἱ περισσότεροι ἀπό µᾶς εἴµαστε χωρισµένοι ἀπό τόν Χριστό µ᾿ ἕνα τοῖχο παγωµένον, τόν τοῖχο τῆς ἀπιστίας. Ἐκεῖνος ἀνοίγει τήν ἀγκάλη του και µᾶς καλεῖ κ᾿ ἐµεῖς τόν ἀρνιόµαστε. Μᾶς δείχνει τα τρυπηµένα χέρια του και τα πόδια του, κ᾿ ἐµεῖς λέµε πως δεν τα βλέπουµε. Ἐµεῖς ψάχνουµε να βροῦµε στηρίγµατα στην ἀπιστία µας για νὰ ἱκανοποιήσουµε τον ἐγωϊσµό µας, που τον λέµε Φιλοσοφία και Ἐπιστήµη. Ἡ λέξη Ἀνάσταση δεν χωρᾶ µέσα στα βιβλία τῆς γνώσης µας... Γιατί «ἡ γνώση τούτου τοῦ κόσµου, δε µπορεῖ να γνωρίσει ἄλλο τίποτα, παρεκτός ἀπό ἕνα πλῆθος λογισµούς, ὄχι ὅµως ἐκεῖνο πού γνωρίζεται µε τήν ἁπλότητα τῆς διάνοιας».
Ἂς παρακαλέσουµε τον Κύριο να µᾶς δώσει αὐτή τήν πλούσια φτώχεια, και την καθαρή καρδιά, ὥστε να τον δοῦµε ν᾿ ἀναστήνεται για να ἀναστηθοῦµε κ᾿ ἐµεῖς µαζί του.
Αὐτή ἡ ἀνηξεριά (ἡ ἄγνοια) εἶναι ἀνώτερη ἀπό τη γνώση: «Αὕτη ἐστίν ἡ ἄγνοια ἡ ὑπερτέρα τῆς γνώσεως». Καλότυχοι και τρισκαλότυχοι ἐκεῖνοι που την ἔχουνε.
Ελπίζω η Ανάσταση να μην είναι μόνο µια ευκαιρία να θυµηθούµε τα έθιµα και τα ήθη του τόπου µας, να διασκεδάσουµε, να γλεντήσουµε και να ξεφύγουµε από τα συνηθισµένα...
Το Μεγάλο Σάββατο είναι η τελευταία μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής. Τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου προς Κυριακή του Πάσχα εορτάζεται κατά το ορθόδοξο τυπικό η Ανάσταση του Χριστού. Είναι το μόνο Σάββατο του χρόνου κατά το οποίο νηστεύεται και το λάδι.
Το πρωί εορτάζεται στην εκκλησία η πρώτη Ανάσταση, κατά την οποία ψάλλεται το ἀνάστα, ὁ Θεός, κρίνων τήν γῆν, ὅτι σύ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι
Ας διαβάσουμε παρακάτω τα γεγονότα
όπως συνέβησαν
από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο
(Ματθ. 27,57-66 και 28, 11-15)
Αφού ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος, ο κρυφός μαθητής, έθαψαν το Χριστό, στο μνημείο
απέναντι από τον Γολγοθά, οι Εβραίοι επισκέφθηκαν τον Πιλάτο και του είπαν ότι ο Χριστός, όσο ζούσε, τους
είχε πει ότι τρεις ημέρες μετά τον θάνατό Του θα ανασταινόταν. Οι Εβραίοι ζήτησαν από τον Πιλάτο φρουρά και
να σφραγίσουν τον τάφο, ώστε να μην έρθουν οι μαθητές του Χριστού νύχτα, να κλέψουν το σώμα Του και να
πούνε μετά ότι αναστήθηκε ο Χριστός. Ο Πιλάτος τους έδωσε ό,τι ήθελαν κι αυτοί εγκατέστησαν τη φρουρά στον
τάφο, αφού σφράγισαν τον τάφο.
Ο Χριστός όμως αναστήθηκε.
Οι φύλακες έμειναν άφωνοι, καθώς κύλησε ο λίθος μπροστά από την
πόρτα του μνημείου και ένας Άγγελος εμφανίστηκε κατατρομάζοντάς τους. Οι φύλακες λοιπόν πήγαν στους
Εβραίους και τους είπαν τι ακριβώς είχε γίνει, ότι δηλαδή το σώμα του Χριστού εξαφανίστηκε μέσα από το
μνημείο, ότι τα νεκρικά σπάργανα με τα οποία τον είχαν τυλίξει, όπως επίσης και την πετσέτα (το σουδάριο), με
το οποίο είχαν καλύψει το κεφάλι Του, είχαν μείνει άθικτα και για την εμφάνιση του Αγγέλου.
Οι Εβραίοι θύμωσαν πολύ. Ήξεραν όμως ότι δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Σκέφθηκαν ότι δεν
έπρεπε κανείς να πιστέψει στο γεγονός της Ανάστασης. Για το λόγο αυτό έκαναν συμβούλιο, πλήρωσαν τους
φύλακες για να πούνε ότι τους είχε πάρει ο ύπνος το βράδυ της Ανάστασης, κι ενώ αυτοί κοιμόντουσαν κάποιοι
ήρθαν κρυφά κι έκλεψαν το σώμα του Ιησού.
Έτσι κι έγινε. Όμως, ο Πιλάτος θύμωσε όταν άκουσε ότι οι φύλακες κοιμόντουσαν. Οι Εβραίοι έσπευσαν
στον Πιλάτο, τον πλήρωσαν κι αυτόν, κι έτσι δεν τους έκανε κακό. Από τότε όλοι οι Εβραίοι πιστεύουν ότι ο
Χριστός δεν αναστήθηκε, αλλά το σώμα του κλάπηκε και γι’ αυτό δεν χρειάζεται να πιστέψουν σ’ Αυτόν.
Όμως ο Χριστός εμφανίστηκε σε πολλούς και το κήρυγμα των μαθητών και της Εκκλησίας ήταν η
Ανάστασή Του. Και σ’ αυτή στηρίζεται η πίστη μας και το αίμα των μαρτύρων. Όσο κι αν κανείς λέει ψέματα και
συκοφαντεί την αλήθεια της πίστης, η δύναμη του Αναστημένου Χριστού είναι τόσο μεγάλη, ώστε τίποτε δεν
μπορεί να σταματήσει την αλήθεια της Εκκλησίας.
Το κύριο μήνυμα της Ανάστασης είναι ότι η ζωή δεν σταματά στον τάφο. Ότι ο Χριστός νίκησε τον θάνατο και
όποιος από εμάς πιστεύει σ’ Αυτόν θα συνεχίσει να ζει μαζί Του, ακόμη κι αν πεθάνει. Γιατί ο θάνατος είναι
αιώνιος, όταν ο άνθρωπος δεν έχει σχέση με το Θεό. Η πίστη στο Χριστό και η ζωή της Εκκλησίας θα φέρει την
δική μας Ανάσταση, όταν θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία.
Η Ανάσταση συκοφαντήθηκε. Η Εκκλησία πολεμήθηκε από τους Ρωμαίους, αλλά και από τους κάθε λογής
αρνητές του Θεού. Όμως, επειδή ακριβώς η Εκκλησία είναι στερεωμένη στην Ανάσταση, άντεξε τον πόλεμο αυτό
και παρότι μυριάδες άνθρωποι έδωσαν το αίμα τους, παρέμεινε ελεύθερη και θα υπάρχει στους αιώνες των
αιώνων.
Αν θέλετε μπορείτε να ακούσετε ένα απόσπασμα για την προσέγγιση της Ανάστασης από την εκπομπή "Αθέατα Περάσματα" του π. Ανδρέα Κονάνου στον ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας.
