"Μάθε ΕΣΥ να αγαπάς"

Να λες στον άνθρωπό σου:«Σ’ ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει για μένα. Που υπάρχεις, που με βασανίζεις. Με βοηθάς να μαθαίνω να σε συγχωρώ»

Η αγάπη είναι το επιστέγασμα και η βάση. Αυτή σκεπάζει όλες τις αρετές. Είναι η ασφάλεια και η σιγουριά ότι πας καλά.

Διότι, αν όλα αυτά τα κάνεις χωρίς αγάπη, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, δεν έχει νόημα. Διότι όλα αυτά τα βρίσκεις κι αλλού: σε αρχαίους φιλοσόφους, ρήτορες, ιδρυτές διάφορων φιλοσοφικών συστημάτων. Είχαν τιθασεύσει, ίσως, το «εγώ» τους, δεν έπιναν πολύ, δεν έτρωγαν, δεν κοιμούνταν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είχαν κι αγάπη.

Αγάπη να ‘χεις. Αγάπη να βγάζεις. Αγάπη ν’ αφήσεις. Κι όσοι θα έρχονται έπειτα από χρόνια κοντά στον τάφο σου και θα σε θυμούνται και θα σε φέρνουν στη σκέψη και στο μυαλό τους, θα λένε: «Α, αυτός ο άνθρωπος είχε αγάπη. Είχε καλοσύνη. Σε κανέναν δεν είπε κάτι κακό ούτε κράτησε σε κάποιον κακία. Λόγο για κάποιον δεν είπε. Δεν τον θυμάμαι να κατηγόρησε, να κατέκρινε. Ποτέ. Τα χέρια του, συνέχεια ελεημοσύνες. Το στόμα του έσταζε μέλι. Τα μάτια του, πάντα γεμάτα δάκρυα απ’ τον πόνο των ανθρώπων. Τα πόδια του πήγαιναν συνέχεια εδώ κι εκεί, σε αρρώστους και βασανισμένους».

Αυτό μ’ αρέσει πολύ. Είναι κάτι που ζηλεύω. Είναι το ανώτερο χάρισμα. Έτσι δεν λέει και η Αγία Γραφή; «Πίστη, ελπίδα κι αγάπη. Μείζων δε τούτων, η αγάπη». Το ανώτερο. Σήμερα μιλήσαμε για τα ανώτερα. Καλή δύναμη σου εύχομαι. Κάνε ένα βήμα ν’ αγαπήσεις, να χαρείς, να νιώσεις τον πλούτο αυτής της ομορφιάς μες στην ψυχή σου. Και μην πληγώνεσαι αν δεν σ’ αγαπούν. Δεν αξίζει να στενοχωριέσαι αν δεν σε αγαπούν. Μην ασχολείσαι με το πώς σου φέρονται οι άλλοι, διότι θα αρρωστήσεις. Μάθε εσύ ν’ αγαπάς. Ανεξαρτήτως του τι κάνουν οι άλλοι. Μάθε εσύ -σαν τον Θεό- να δίνεις. Σαν τον ήλιο να λάμπεις. Άσε τους άλλους. Αν δεν σ’ αγαπούν, δεν πειράζει. Γιατί ούτε κι εσύ αγαπάς πάντα. Αν μάθεις την τέλεια αγάπη, τότε θ’ αγαπάς. Ώσπου να μάθεις, κάνεις λάθη. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Μην περιμένεις πολλά απ’ τους ανθρώπους. Μην απαιτείς και λες: «Εγώ σ’ αγάπησα. Τώρα θέλω κι εσύ να μ’ αγαπάς». Μην κινείσαι έτσι. Εσύ θα τρέφεσαι απ’ αυτή την πηγή, που θα βγαίνει από μέσα σου. Κι αν οι άλλοι σου ανταποδώσουν την αγάπη, θα ‘ναι ωραία. Αν δεν σου την ανταποδώσουν, δεν πειράζει. Μην γκρινιάζεις, γιατί μετά χάνεις αυτό το καλό που κάνεις και είναι μισό. Εσύ θ’ αγαπάς. Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Ωραία λέξη. Καλή δύναμη.

Και γράψε αυτή τη λέξη στην καρδιά σου. Λέγε τη και με το στόμα σου. Και πες τη και σήμερα σε κάποιον. Πες τη στο παιδί σου, στη γυναίκα σου, στον άντρα σου, πες τη στα αδέλφια σου. Σε παρακαλώ, σήμερα βρες κάποιον και πες του τη λέξη «σ’ αγαπώ». Σ’ εμένα μην την πεις πάλι. Διότι εγώ το ξέρω. Μου την έχεις ξαναπεί τόσες φορές. Πες την όμως και σε κάποιους που δεν την έχεις πει, γιατί δυσκολεύεσαι. Εκεί θέλω να το πεις. Κι αν σε κοροϊδέψουν και λίγο, δεν πειράζει. Συνέχισε να τη λες έπειτα από μέσα σου. Μην τη λες με τρόπο που να προκαλείς. Να λες στον άνθρωπό σου: «Σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ για όλα όσα έχεις κάνει για μένα. Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις. Που με βοηθάς. Που με στηρίζεις. Που με βασανίζεις. Και με βοηθάς και με τον τρόπο αυτό να μαθαίνω. Και με βοηθάς να σε υπομένω, να σε συγχωρώ».

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»

Παιδεία είναι η αισθητική, όχι τα πτυχία

Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. 

Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.

Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.

Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο.

Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας.

Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουνε με το θηρίο.

Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.

Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό.

Για το ωραίο και τη σωτηρία του.

πηγή:Η Δώρα Μαργέλη είναι Φιλόλογος, Εκπαιδεύτρια Ρητορικής. 

Σχεδιάζει και εμψυχώνει εργαστήρια Δημιουργικού Λόγου & Σκέψης.

Κακομαθημένα παιδιά;;;

Αρχικά, ας δούμε τη σημασία της λέξης "κακομαθαίνω". Η λέξη "κακομαθαίνω" σημαίνει κάνω όλα τα χατίρια, τα έχω όλα χωρίς να κοπιάσω καθόλου. Το παιδί αποκτά την πεποίθηση ότι ο κόσμος και η κοινωνία θα κάνουν τα πάντα για δική του ευχαρίστηση.

Το κακομαθημένο παιδί είναι εγωκεντρικό και απαιτητικό, δεν σκέφτεται τους άλλους και είναι δυσάρεστο στους γύρω του. Το κλασικό κακομαθημένο παιδί θεωρεί ότι το ίδιο και οι ανάγκες του είναι πιο σημαντικές από οτιδήποτε άλλο και κάνει τα πάντα για να πετύχει αυτό που θέλει. Οι ειδικοί λένε ότι ο πραγματικός εγωισμός ξεκινάει όταν τα παιδιά είναι μεταξύ 4 και 6 χρονών. Πριν από αυτήν την ηλικία το μωρό σας απλά επιζητά να ικανοποιήσει τις συναισθηματικές και σωματικές του ανάγκες.

Συχνά παρατηρείται στη σημερινή ελληνική οικογένεια το φαινόμενο ο κάθε γονιός να σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι για να μην «λείψει τίποτα» στο παιδί του. Αυτή η νοοτροπία έχει λογική, όταν μιλάμε για κάτι που θα οξύνει το πνεύμα του παιδιού και θα το κάνει καλύτερο άνθρωπο. Δεν τίθεται θέμα διαπραγμάτευσης για να αποκτήσει το παιδί μας ένα καλό ορθοπεδικό παπούτσι που δεν θα του καταστρέψει τα πόδια, να επισκεφτεί ένα μουσείο, να συμμετέχει σε μια εκδρομή, σε ένα ταξίδι, να κάνει μια δραστηριότητα που θα το ωφελήσει. Αλλά να αποκτά ό,τι ζητήσει, όποτε το ζητήσει είναι βλαβερό για το ίδιο.

Τα παιδιά, από μια ηλικία και πάνω είναι καλό να ξέρουν ότι στη ζωή υπάρχουν πολλά που θα τους λείψουν και πως δεν γίνεται να τα έχουν όλα. Κι αν θέλουν να αποκτήσουν κάτι που ποθούν θα πρέπει να προσπαθήσουν κι αυτά γι’ αυτό. Πώς; Ανταλλάσσοντας το με το χαρτζιλίκι τους, με μια υποχρέωση που θα αναλάβουν – π.χ. να στρώνουν το κρεβάτι των γονιών τους, να μαζεύουν τα πιάτα κάθε βράδυ – ο κάθε γονιός μπορεί να βρει δεκάδες στόχους και πολύ καλύτερους από τους προτεινόμενους.

Όλοι μας θέλουμε να μεγαλώσουμε παιδιά, γεμάτα ευγνωμοσύνη και καθόλου κακομαθημένα αλλά οι περισσότεροι δεν ξέρουμε τον τρόπο. Η Αμερικανίδα ψυχολόγος / παιδοψυχολόγος Sheryl Ziegler έφτιαξε μια πολύ κατατοπιστική λίστα που μας βοηθά να μην φτιάξουμε κακομαθημένα παιδιά.

1.Να λέμε πιο συχνά «όχι» στις απαιτήσεις τους: Ακόμα κι αν μπορούμε να τους αγοράσουμε αυτό που μας ζητούν, καλό είναι να βάζουμε όρια και να αντιστεκόμαστε στον πειρασμό να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις τους άμεσα.

2. Να νιώθουν ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που έχουν. Η ευγνωμοσύνη δεν μαθαίνεται μέσα από τη θεωρία, αλλά μέσα από το παράδειγμα. Θα εκτιμούν περισσότερο αυτά που έχουν, αν δεν τα έχουν όποτε θέλουν και αν έχουν προσπαθήσει γι’ αυτά.

3. Να καταλάβουν ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη. Μέσα σε ορισμένα πλαίσια δεν είναι και τόσο σκληρό για τα παιδιά να μάθουν ότι η ζωή κάποιες φορές δεν είναι δίκαιη και ίσως βιώσουν κάποιες απογοητεύσεις. Πρέπει να μάθουν ότι τα λάθη είναι ένας τρόπος να εξελιχθούν και να μάθουν μέσα από αυτά.

4. Μην αγοράζουμε πολλά παιχνίδια.Επειδή ένα πολυκατάστημα έχει πολύ φτηνές κούκλες ή αυτοκινητάκια δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγοράσουμε καμιά δεκαριά για τα παιδιά μας. Μία αρκεί ώστε να την αγαπήσουν και να την εκτιμήσουν.

5. Να μάθουν την αξία των χρημάτων. Αν τους μάθουμε να διαχειρίζονται το χαρτζιλίκι τους από μικρά, θα τους δώσουμε τις βάσεις για σωστή οικονομική διαχείριση ως ενήλικες.

6. Να τους μιλήσουμε για μας. Ας πούμε στα παιδιά μας πώς ακολουθήσαμε την καριέρα μας, πώς βρήκαμε την πρώτη μας δουλειά και πώς βγάζουμε χρήματα. Έτσι θα εκτιμήσουν περισσότερο όσα τους δίνονται.

Για να μην κακομαθαίνουμε τα παιδιά μας, πρέπει να τα διδάξουμε να ενδιαφέρονται για τους άλλους και ότι για οτιδήποτε κάνουν υπάρχουν συνέπειες και όρια. Το καλύτερο αντίδοτο είναι να αναπτύξετε στα παιδιά σας το αίσθημα της ευγνωμοσύνης και της εκτίμησης.

Πώς μεγαλώνω ευτυχισμένα παιδιά;

Pet Shop

Ένα μικρό αγόρι κάθεται μόνο του σε μια αλάνα, ενώ τα υπόλοιπα παιδιά παίζουν ποδόσφαιρο. Μετράει να δει πόσα χρήματα έχει και πηγαίνει σε ένα κατάστημα με κατοικίδια ζώα. Τελικά επιλέγει να πάρει ένα σκυλάκι που έχει πρόβλημα στο πόδι. Ο ιδιοκτήτης του καταστήματος προσπαθεί να αποθαρρύνει το παιδί, μέχρι που καταλαβαίνει ότι και το ίδιο έχει δυσκολία στην κίνηση.

Αξίζει να την δείτε...

Μία μικρή ταινία μήκους με μεγάλα νοήματα που 

σίγουρα θα σας συγκινήσει.

5 λόγοι που λέμε ναι στη μουσική εκπαίδευση

Στο άρθρο του More Than An Elective: Why Music Education Is Essential ο Courtney Myers στο Music Think Tank, δίνει πέντε λόγους για τους οποίους η μουσική εκπαίδευση είναι απαραίτητη και είναι εξίσου ζωτική για μια καλή και αποτελεσματική εκπαίδευση όπως σημαντικά είναι τα μαθηματικά, η φυσική ή η γλώσσα:

1. Οι μαθητές δεν μαθαίνουν μόνο τη μουσική.

2. Παρέχει μια κοινότητα.

3. Ενθαρρύνει και βοηθά την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση των μαθητών.

4. Η μουσική μας βοηθά να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας.

5. Είναι ένα μάθημα πειθαρχίας.

Τα γυαλιά της διαφορετικότητας

"Τα γυαλιά της διαφορετικότητας" είναι μια σύντομη ταινία κινουμένων σχεδίων του προγράμματος επιχορήγησης ΜΚΟ του ΕΟΧ "Είμαστε όλοι Πολίτες", που διαχειρίζεται το Ίδρυμα Μποδοσάκη. Μέσα από την ιστορία του Γιάννη, ενός καθημερινού ανθρώπου, η ταινία επιχειρεί να αναδείξει την ανάγκη να "αποφασίσουμε να δούμε" προκειμένου να συμφιλιωθούμε και να αγκαλιάσουμε τη διαφορετικότητα γύρω μας. 

Η μορφή αυτή περιλαμβάνει ελληνικούς υπότιτλους για να διευκολύνει άτομα με προβλήματα ακοής.

Ο Γιάννης θα βάλει γυαλιά όχι γιατί δε βλέπει τα γράμματα και τους αριθμούς, αλλά γιατί αγνοεί τους ανθρώπους που έχουν κάτι το διαφορετικό. Με τα γυαλιά της διαφορετικότητας θα γνωρίσει πραγματικά τους άλλους, γιατί θα δει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που κάνουν τον καθένα ξεχωριστό.

Μία ενδιαφέρουσα ταινία μικρού μήκους που έχει 

πολλά να διδάξει!

Ο καλύτερος Ευρωπαίος πολίτης είναι 'Ελληνας!

Το βραβείο του Ευρωπαίου Πολίτη αποδίδεται κάθε χρόνο σε ανθρώπους και ομάδες της κοινωνίας που προσφέρουν κοινωνικό έργο σύμφωνα με τις ανθρωπιστικές και ευρωπαϊκές αξίες. Ανάμεσα στα ονόματα των 50 προσώπων και οργανώσεων που βραβεύτηκαν για το 2018 από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συγκαταλέγεται και η «Κιβωτός του Κόσμου».

O πατήρ Αντώνιος υπηρέτησε ως εφημέριος στον Άγιο Γεώργιο Ακαδημίας Πλάτωνος στον Κολωνό. Ξεκίνησε την ιερατική του δράση το 1998 σε μία από τις πιο υποβαθμισμένες τότε περιοχές. Ο ίδιος παρατηρούσε καθημερινά τα παιδιά, που ενώ θα έπρεπε να ήταν στο σχολείο σύχναζαν σε πλατείες ή παιδιά που αποτελούσαν μέλη ομάδων υψηλού κινδύνου, ενώ πάντα τα ίδια και οι οικογένειές τους βρίσκονταν σε ανάγκη.

Σιγά-σιγά τα πλησίασε μέσω του μπάσκετ και της αποδοχής, προσπαθώντας να μιλήσει μαζί τους για τους προβληματισμούς τους, για την καθημερινότητά τους, προσπαθώντας να τους μιλήσει ως ίσος προς ίσο, χωρίς να τους κρίνει και κυρίως να βρει τον τρόπο να σταθεί στο πλάι τους και να τα βοηθήσει στις ανάγκες τους. Με τον καιρό κέρδισε την αποδοχή τους και σταδιακά την εμπιστοσύνη τους.

Έτσι, με τη βοήθεια εθελοντών δημιουργήθηκε η «Κιβωτός του Κόσμου», μια οργάνωση με στόχο να βγάλει όσα περισσότερα παιδιά μπορούσε από τη φτώχεια και την εγκατάλειψη και να τους προσφέρει τη δυνατότητα να σταθούν στα πόδια τους.

Στη φετινή διοργάνωση βραβεύτηκαν οι τρεις νικητές από την Ελλάδα και συγκεκριμένα οι ΜΚΟ «Κιβωτός του Κόσμου» και «HOPEgenesis» και η κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση «Άνεμος Ανανέωσης». Η απονομή των βραβείων έγινε σε επίσημη τελετή που έλαβε χώρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες στις 9 και 10 Οκτωβρίου.

Μικρές Χαρές

Η παραπάνω ταινία μικρού μήκους "Μικρές Χαρές" του Κωνσταντίνου Πιλάβιου αναφέρεται στον Ευτύχη, η ζωή του οποίου κάποια στιγμή άλλαξε ξαφνικά. Τότε άρχισε να βλέπει τον κόσμο διαφορετικά, ώσπου τελικά ανακάλυψε το νόημα της ζωής. Ανακάλυψε την ευτυχία μέσα στις απλές, καθημερινές στιγμές, που οι περισσότεροι τις προσπερνούν.

Cast: 

Lefteris Eleftheriou 

Evgenia Deliali 

Narrated by: 

Makis Revmatas 

Directed by: Constantin Pilavios 

Written by: Despina Ladi 

Director of photography: Zoe Manta 

Music by: Christos Triantafillou 

Sound Design by: Teo Babouris 

Mixed by: Kostas Varibobiotis 

Produced by: MovieTeller films

Χρήσιμες συμβουλές από τον παιδοψυχολόγο Haim G. Ginott

Ο Haim G. Ginott (1922-1973) ήταν Ισραηλινός εκπαιδευτικός, παιδοψυχολόγος, ψυχοθεραπευτής και σύμβουλος γονιών, ο οποίος μετανάστευσε στην Αμερική από το 1952 και μετά. Οι πρωτοπόρες τεχνικές του για διάλογο με τα παιδιά διδάσκονται μέχρι σήμερα. 

Το δε βιβλίο του Between Parent and Child έγινε αμέσως best seller και παραμένει δημοφιλές μέχρι σήμερα, καθώς μέσω αυτού δίνονται συγκεκριμένες συμβουλές για βασικές αρχές της επικοινωνίας που θα καθοδηγήσουν τους γονείς να ζουν με τα παιδιά τους σε πλαίσιο αμοιβαίου σεβασμού και αξιοπρέπειας.

Ας διαβάσουμε από τα πολλά γραφόμενα του βιβλίου τα 10 σπουδαιότερα που πιστεύω ότι θα φανούν πολύτιμα στον κάθε γονιό:

1.«Έχω φτάσει στο τρομακτικό συμπέρασμα, ότι εγώ είμαι ο καθοριστικός παράγοντας. Είναι η προσωπική μου προσέγγιση που δημιουργεί το κλίμα. Είναι η καθημερινή μου διάθεση που φτιάχνει τον καιρό. Κατέχω τρομερή ισχύ για να κάνω τη ζωή μου δυστυχισμένη ή ευχάριστη. Μπορώ να γίνω όργανο βασανιστηρίων ή εργαλείο έμπνευσης, μπορώ να ταπεινώσω ή να διασκεδάσω, να πληγώσω ή να ανακουφίσω. Σε κάθε περίπτωση, είναι η δική μου αντίδραση που θα καθορίσει αν μια κρίση θα κλιμακωθεί ή όχι, και αν ένα άτομο θα γίνει περισσότερο ή λιγότερο άνθρωπος. Αν φερόμαστε στους ανθρώπους όπως είναι, τους κάνουμε χειρότερους. Αν φερόμαστε στους ανθρώπους όπως θα έπρεπε να είναι, τους βοηθάμε να γίνουν όσα είναι ικανοί να γίνουν.»

2. «Αν θέλετε τα παιδιά σας να βελτιωθούν, αφήστε τα να ακούσουν τα ωραία πράγματα που λέτε για εκείνα στους άλλους»

3. «Τι λέμε σε έναν καλεσμένο μας που ξέχασε την ομπρέλα του; Τρέχουμε πίσω του και λέμε: Τι σου συμβαίνει; Κάθε φορά που με επισκέπτεσαι ξεχνάς κάτι. Αν δεν είναι το ένα, θα είναι το άλλο. Γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν την αδερφή σου; Όταν εκείνη επισκέπτεται, ξέρει πώς να συμπεριφερθεί. Είσαι 44 ετών! Δεν θα μάθεις ποτέ; Δεν είμαι σκλάβος σου να τρέχω εγώ για εσένα. Ακόμα και το κεφάλι σου θα ξέχναγες αν δεν ήταν κολλημένο στους ώμους σου!; Δεν μιλάμε ποτέ έτσι σε έναν καλεσμένο. Του λέμε: “Ορίστε η ομπρέλα σου”, χωρίς να προσθέσουμε “ανόητε”. Οι γονείς πρέπει να αρχίσουν να μιλάνε στα παιδιά τους, όπως μιλάνε στους καλεσμένους τους.»

4. «Μπορεί οι γονείς να κατέχουν το γνήσιο κλειδί για τις εμπειρίες του παιδιού τους, όμως και οι δάσκαλοι έχουν ένα αντικλείδι. Και εκείνοι μπορούν να ανοίξουν και να κλείσουν τα μυαλά και τις καρδιές των παιδιών.»

5. «Η κακή συμπεριφορά και η τιμωρία δεν είναι αντίθετα που ακυρώνουν το ένα το άλλο –αντίθετα, θρέφουν και ενισχύουν το ένα το άλλο.»

6. «Όπως ένας καλά εκπαιδευμένος χειρουργός που προσέχει πού κόβει, έτσι και οι γονείς χρειάζεται να γίνουν πιο ικανοί στη χρήση των λέξεων. Γιατί τα λόγια είναι σαν μαχαίρια. Μπορούν να προκαλέσουν, αν όχι σωματικές, σίγουρα πολλές ψυχικές πληγές.»

7. «Η επικοινωνία με τα παιδιά θα πρέπει να βασίζεται στον σεβασμό και την επιδεξιότητα: Απαιτεί (α) το μήνυμα να διαφυλάττει τον αυτοσεβασμό του παιδιού και του γονιού και (β) οι δηλώσεις κατανόησης να προηγούνται των δηλώσεων συμβουλών ή οδηγιών.»

8. «Η επιβράβευση είναι περισσότερο βοηθητική και απολαυστική όταν δεν ανακοινώνεται από πριν, αλλά έρχεται ως έκπληξη. Όταν αντιπροσωπεύει αναγνώριση και εκτίμηση.»

9. «Ένας τρόπος με τον οποίον οι γονείς μπορούν να αποτρέψουν τα παιδιά από το να λένε ψέματα είναι να αποφεύγουν να τα ρωτούν “γιατί”. Κάποτε το “γιατί” χρησιμοποιούνταν στις ανακρίσεις. Αυτό πλέον έχει σταματήσει. Για τα παιδιά το “γιατί” δείχνει την αποδοκιμασία των γονιών, την απογοήτευσή τους και την δυσαρέσκειά τους. Προκαλεί την ηχώ από παλαιότερες κατακρίσεις. Ακόμα και ένα απλό “Γιατί το έκανες αυτό;” μπορεί να υπονοεί “Γιατί έκανες κάτι τόσο ανόητο;”»

10. Ποιος είναι ο στόχος των γονιών; 

Να βοηθούν ένα παιδί να μεγαλώνει και να γίνεται ένας αξιοπρεπής Άνθρωπος, ένα άτομο με συμπόνια, με δέσμευση και ενδιαφέρον για τους άλλους.

Ας προβληματιστούμε και ας σκεφτούμε καλύτερα τη συμπεριφορά μας είτε ως δάσκαλοι είτε ως γονείς απέναντι στα παιδιά που μεγαλώνουμε καθώς μας έχουν ως πρότυπα.Ας προσπαθούμε να είμαστε θετικά πρότυπα για τα παιδιά για να γίνουν χρήσιμοι και παραγωγικοί άνθρωποι στην κοινωνία με ενσυναίσθηση και ηθικές αξίες...