Η άνοιξη προσφέρεται για εξορμήσεις στη φύση αλλά και για φιλαναγνωσία καθώς η 2α Απριλίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Γιατί λοιπόν να μην διαβάσετε, όλοι μαζί, κάτω από τη σκιά ενός δέντρου, μικρές ιστορίες για τα δάσος;
Αναγνωστικές προτάσεις που ενδείκνυνται για την περίπτωση:
Παιδικά εικονογραφημένα:
*Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα, του Jean Giono, εκδ. Παπαδόπουλος
*Το δέντρο που έδινε, Shel Silversein,, εκδ. Δωρικός.
Εκτενέστερη φόρμα για μεγαλύτερα παιδιά, μπορεί να διαβαστούν αποσπάσματα:
*Aνάσες και ψίθυροι του δάσους, της Λίτσας Ψαραύτη, εκδ. Παπαδόπουλος.
*Σιλουανή, του Θεοδωρή Παπαϊωάννου, εκδ. Ίκαρος.
*Τα ψηλά βουνά, του Ζαχαρία Παπαντωνίου, εκδ. Εστία.
*Η πέμπτη πόλη των Δωριέων, του Κώστα Στοφόρου, εκδ.Κέδρος.
Και βέβαια τα κλασικά παραμύθια που εκτυλίσσονται στο δάσος, Κοκκινοσκουφίτσα, Χάνσελ και Γκρέτελ, Κοντορεβιθούλης, Χιονάτη κλπ. σε αφήγηση δική σας, προσαρμοσμένη στην ηλικία των παιδιών, θα δώσουν αφορμή για ενδιαφέρουσες συζητήσεις.
Μικρό μυστικό: Το δάσος είναι ο τόπος δοκιμασιών που πρέπει να περάσει ο ήρωας για να οδηγηθεί στην ενηλικίωση. Οι αδερφοί Grimm, που συνέλεξαν και εξέδωσαν τα κλασικά παραμύθια, συνέβαλαν στη δημιουργία της εικόνας του σκοτεινού και γεμάτου κινδύνου δάσος.
Η Ανάσταση του Χριστού εκπέμπει το μήνυμα του θάρρους και της τόλμης. Και τα δύο είναι απολύτως αναγκαία για τον πολύπλευρο καθημερινό μας αγώνα.
«Εσείς μη φοβάστε» ήταν τα πρώτα λόγια που άκουσαν οι πιστές και αφοσιωμένες στον Ιησού Μυροφόρες από τον ολοφώτεινο Άγγελο στον κενό τάφο του αναστάντος Χριστού.
Οι μαθήτριες του Χριστού κρατώντας τα μύρα δεν φοβήθηκαν ούτε το σκοτάδι ούτε το μίσος των Ιουδαίων αρχόντων. Μόνες γυναίκες «βαθιά χαράματα» (Λουκά 24,1) πήγαν στον Τάφο του Κυρίου, για εκπληρώσουν τα ταφικά έθιμα και να εκδηλώσουν την λατρεία τους προς τον Ιησού.
Πολύ αναγκαίο αυτό το μήνυμα της τόλμης και του θάρρους για όλους εμάς, αδελφοί, αφού η ατολμία, η δειλία, η παραίτηση και τελικά η κατάθλιψη διακατέχουν τις ψυχές πολλών σημερινών ανθρώπων. Ακόμα και των Ορθοδόξων πιστών, όπως φανερώνουν πολλά γεγονότα των ημερών μας.
Όμως ο Κύριος επέπληξε τους μαθητές του, όταν έδειξαν δειλία στην τρικυμία και απέδωσε τη συμπεριφορά τους στην ολιγοπιστία: «τί δειλοί ἐστέ, ὀλιγόπιστοι;». (Ματθ. 8,26). Και ο Απ. Παύλος τονίζει σε όλους τους πιστούς ότι «το πνεύμα που μας έδωσε ο Θεός δεν είναι πνεύμα δειλίας, αλλά πνεύμα δύναμης» (Β´ Τιμ.1,7).
Όσοι λοιπόν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον αναστημένο Ιησού και ακολουθούμε τα βήματά του με συνέπεια, δεν σταματούμε στις δοκιμασίες και τους ποικίλους πειρασμούς, που καθημερινά δεχόμαστε από την ποικιλόμορφη κρίση της εποχής, τις ασθένειες και τον ανομολόγητο πόνο. Το φρόνημά μας είναι σταυροαναστάσιμο και οι ενέργειές μας διαπνέονται από γενναιότητα, ανδρεία και τόλμη. Διότι ο Θεάνθρωπος Ιησούς υπέστη τα φρικτά πάθη, εσταυρώθη, αλλά την Τρίτη ημέρα ανέστη εκ νεκρών, καταργώντας οριστικά τη φθορά και τον θάνατο.
Χριστός Ανέστη!
Αλλά πώς εκφράζεται αυτή η χριστιανική τόλμη που απορρέει από την Ανάσταση του Θεανθρώπου;
-Πρώτα απ´ όλα με την απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη μας στον Κύριό μας.
-Με τον καθημερινό πνευματικό μας αγώνα, τη ζωή της προσευχής και της άσκησης, για να λάμψει το φως του Χριστού στο πρόσωπό μας.
-Με την αδιάπτωτη μετάνοια και την προσφυγή στο έλεος του Θεού σε στιγμές αδυναμίας και πτώσης, που πολλές φορές συναντά ο πιστός στην πορεία της πνευματικής του προκοπής.
Μη ξεχνάμε, ότι ο άγιος δεν είναι ο αναμάρτητος, αλλ᾽ ο αγωνιστής που μεταβάλλει τον νου του, τις επιλογές και την κατεύθυνσή του. Ο αθλητής που δεν παραιτείται από τον αγώνα, αλλά, όταν πέσει ή αλλάξει πορεία, τολμά να σηκωθεί όρθιος. Να στρέψει το βλέμμα του στον Ουρανό και να επικαλεσθεί τη φιλανθρωπία του θεού και τη λυτρωτική του χάρη, για να συνεχίσει.
Τόλμη, παρρησία, χρειάζεται στην εποχή μας, για να δώσουμε στον σύγχρονο κόσμο την μαρτυρία του θησαυρού της πίστεώς μας. Σ’ έναν κόσμο που το κακό έχει αποθρασυνθεί και παρουσιάζεται ως το φυσιολογικό και το κανονικό και οι ανθρώπινες αξίες έχουν χάσει τη σημασία τους.
Τι άραγε να σημαίνει, πώς και πού εφαρμόζεται η ειρήνη, η δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός τους περιβάλλοντος, η ισονομία, η ισοπολιτεία, η πρόσβαση στα κοινωνικά αγαθά;
Η δική μας η μαρτυρία προσφέρεται με όσα λέγουμε και όσα πράττουμε στο στενό και το ευρύτερο περιβάλλον μας. Και πρέπει να είναι αληθινή, τολμηρή και δυναμική. Όπως η μαγιά που δίνει τη ζωή στο αλεύρι, για να γίνει το ψωμί που τρέφει τους ανθρώπους.
Ούτε τα θαύματα, ούτε οι θεραπείες, ούτε τα μέγιστα σημεία, αλλά εκείνη την στιγμή που έγινε απόλυτα "ευάλωτος". Η στιγμή της άκρας ταπείνωσης Του... Η ώρα του Σταυρού, του φόβου, της αγωνίας, της αγάπης που γίνεται θυσία. "Ανήμπορος" και "ανυπεράσπιστος". Προδομένος και ξεχασμένος από όλους, σαν ένας απλός καθημερινός άνθρωπος που μάχεται με την ελπίδα και την απόγνωση. Η δόξα του είναι ο Σταυρός του, ο φόβος, η αγωνία η ολική παράδοση στο θείο θέλημα, στο σχέδιο της Θείας οικονομίας.
Γιατί τα θαύματα, οι θεραπείες, τα σημεία, η ανάσταση, ήταν πολύ κοντά στην Θεϊκή του φύση. Η κένωση όμως, η ταπείνωση, ο εξευτελισμός, ο πόνος και η μεγίστη δοκιμασία αυτός ο ασήκωτος σταυρός ολάκερης της ανθρωπότητας, ήταν επιλογή του και μόνο. Κένωσε τον εαυτό του. Έχασε κάτι για να γίνει άνθρωπος και να μπει στην ιστορία της ανθρωπότητας με σκοπό να την σώσει. Αφήνει την Ουράνια μακαριότητα για να εισέλθει στην ανθρώπινη τραγικότητα. Κι αυτό μας διδάσκει ένα ήθος, ότι η αγάπη ξέρει να χάνει για να σώσει.
Η πιο ιερή στιγμή ενός ανθρώπου είναι εκείνη που φανερώνεται ως ευάλωτος μπροστά μας. Ένας άνθρωπος που ξεσκεπάζει τα πάθη του ή φανερώνει την αδύναμη πλευρά της ύπαρξης του, είναι απόλυτα αγαπητός και ιερός. Γι αυτό ίσως και να μην υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία-αστοχία, από το να εκμεταλλευόμαστε τις αδύναμες στιγμές και πλευρές μιας ανθρώπινης ψυχής. Την στιγμή που ο άλλος ξεγυμνώνεται μπροστά μας, μια μονάχη κίνηση υπάρχει, να τον ντύσουμε με την αγάπη. Ο Χριστός την ώρα του Σταυρού φανερώνει μέχρι που μπορεί να φτάσει η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Εμείς βέβαια θα θέλαμε να κατέβει από τον Σταυρό, μα δεν αντέχουμε να μας θυμίζει τι σημαίνει αλήθεια να αγαπάς.
Το Μεγάλο Σάββατο (πατήστε κι εδώ για περισσότερες πληροφορίες σε παλαιότερο άρθρο του blog) είναι η τελευταία ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και της Μεγάλης Σαρακοστής. Αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στην κάθοδο του Ιησού στον Άδη. Ενώ το σώμα του Ιησού βρίσκεται στον τάφο, η ψυχή του κατέβηκε προσωρινά στον Άδη για να μεταφέρει στους νεκρούς τον Λόγο Του.
Το σώμα του Χριστού έχει ταφεί, χωρίς όμως να γνωρίζει την φθορά που γνωρίζουν όλοι οι νεκροί. Καθώς παραμένει ενωμένο με την θεότητα, ενώ η ψυχή του Χριστού βρίσκεται στο χώρο του θανάτου, όπου κηρύττει την μετάνοια. Ο Θεάνθρωπος Χριστός ολοκληρώνει το έργο της Θείας Οικονομίας. Που είναι η ανάσταση όλης της Δημιουργίας και όλων των ανθρώπων κι αυτών που ήταν εν ζωή, αλλά και αυτών που είχαν πεθάνει πριν τον ερχομό του Ιησού στον κόσμο. Ο έσχατος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος, νικιέται δια του θανάτου του Χριστού. Και όλα κινούνται στην προσδοκία της Ανάστασης, της γνήσιας ελευθερίας.
Εν τω μεταξύ, οι Αρχιερείς με την άδεια του Πιλάτου, εγκαθιστούν φρουρά έξω από το μνήμα του Χριστού. Αυτό το έκαναν για να μην μπορέσουν οι μαθητές Του, να κλέψουν το σώμα Του και να διαδώσουν ότι αναστήθηκε. Είχαν οι Αρχιερείς αυτόν τον φόβο επειδή την ανάσταση Του, είχε προαναγγείλει ο Ιησούς ενόσω ήταν εν ζωή.
Το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, στις εκκλησίες μας, τελείται η Θεία Λειτουργία της Πρώτης Ανάστασης. Ονομάζεται έτσι, γιατί σε κάποιο σημείο της, ο Ιερέας προαναγγέλλει την Ανάσταση του Κυρίου, λέγοντας: «Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην…». Ίσως η ύπαρξη αυτής της προαναγγελλίας, να είναι ο λόγος που το πένθος των πιστών την ημέρα αυτή είναι μικρότερο σε σχέση με αυτό της Μεγάλης Παρασκευής.
Στα Ιεροσόλυμα, η τελετή της Αφής του Αγίου Φωτός και της Ανάστασης του Κυρίου, γίνονται το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου.
ΤΕΛΕΤΗ ΑΦΗΣ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ 2018
Στην Ελλάδα η Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως γίνεται το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου. Κατά την διάρκεια της Λειτουργίας, στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα, σβήνουν τα φώτα της εκκλησίας και ο ιερέας προβάλει στην Ωραία Πύλη, κρατώντας σε κάθε χέρι από μία δεσμίδα τριάντα τριών κεριών με το Άγιο Φως, και ψάλλοντας το «Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».
Στην συνέχεια ιερείς, ψάλτες και πιστοί βγαίνουν στο περίβολο της εκκλησίας όπου γίνεται η ανάγνωση του Ευαγγελίου της Αναστάσεως και ψάλλεται. «Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτω θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος».
Οι πιστοί μετά το τέλος της λειτουργίας μεταφέρουν το Άγιο Φως στα σπίτια τους. Το έθιμο θέλει να το φυλάνε να μην σβήσει για σαράντα ημέρες. Το Μεγάλο Σάββατο, όπως και η Μεγάλη Παρασκευή, είναι ημέρα αυστηρής νηστείας και από το το λάδι.
Με αυτά τα λόγια ο Χριστός έδειξε το έλεός Του απέναντι στους εκτελεστές Του, των οποίων η µοχθηρία δεν υποχώρησε ούτε όταν υπέφερε στον σταυρό. Το δεύτερο είναι ότι βροντοφώναξε από την κορυφή του βράχου του Γολγοθά μία αποδεδειγμένη αλλά ποτέ καλά συνειδητοποιημένη αλήθεια, δηλαδή ότι αυτοί που πράττουν το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν. Σκοτώνοντας τον Δίκαιο στην πραγματικότητα σκοτώνουν τον εαυτό τους και ταυτόχρονα δοξάζουν τον Δίκαιο. Καταπατώντας τον νόμο του Θεού δεν βλέπουν τη µυλόπετρα, η οποία αόρατα κατεβαίνει προς αυτούς για να τους συνθλίψει. Εμπαίζοντας τον Θεό δεν βλέπουν τα πρόσωπά τους να µεταµορφώνονται σε θηριώδη ρύγχη. Διαποτισμένοι από το κακό ποτέ δεν ξέρουν τι κάνουν.
Δεύτερη φράση: «Αµην λέγω σοι, σήμερον µετ’ εµού έση εν τω παραδείσω» (Λουκ. 23,43).
Αυτός ο λόγος απευθύνεται στον µετανιωµένο ληστή στον σταυρό. Πολύ παρήγορος λόγος για τους αµαρτωλούς, οι οποίοι τουλάχιστον την τελευταία στιγμή µετανοούν. Το έλεος του Θεού είναι απερίγραπτα µεγάλο. Ο Κύριος εκπληρώνει την αποστολή Του ακόµα και στον σταυρό. Έως την τελευταία του πνοή ο Κύριος σώζει εκείνους που δείχνουν και την παραμικρή επιθυμία να σωθούν.
Τρίτη φράση: «Γύναι, ίδε ο υιός σου» (Ιωαν. 19,26). Έτσι είπε ο Κύριος στην Αγία Μητέρα Του που στεκόταν κάτω από τον σταυρό με την ψυχή σταυρωµένη. Και στον απόστολο Ιωάννη λέγει: «Ιδού η µήτηρ σου» (Ιωαν. 19,27). Αυτός ο λόγος δείχνει τη φροντίδα, που ο καθένας χρωστά στους γονείς του. Για δες, Εκείνος που έδωσε εντολή στους ανθρώπους: «Τίµα τον πατέρα σου και την µητέρα σου» (Εξ. 20,12) εκπληρώνει την εντολή Του την ύστατη στιγμή.
Αυτές οι λέξεις δείχνουν, τόσο την αδύναμη ανθρώπινη φύση, όσο και την προορατικότητα του Κυρίου. Ο άνθρωπος πάσχει, αλλά κάτω από τον ανθρώπινο πόνο υπάρχει ένα µυστήριο. Δες, µόνον αυτές οι λέξεις µπορούσαν να διαλύσουν την αίρεση, η οποία αργότερα τράνταζε την εκκλησία και η οποία λανθασµένα κήρυττε ότι η Θεία φύση υπέφερε στον σταυρό. Όμως, εν τω µεταξύ, ο αιώνιος Υιός του Θεού γι’ αυτό και ενσαρκώθηκε ως άνθρωπος, για να είναι ως άνθρωπος στο σώμα και την ψυχή, για να µπορέσει όταν έλθει η στιγμή να πάσχει για τους ανθρώπους και να πεθάνει για τους ανθρώπους. Γιατί αν η Θεία φύση του Χριστού έπασχε στον σταυρό, θα σήμαινε ότι η Θεία φύση του Χριστού θα πέθαινε. Και αυτό ούτε καν επιτρέπεται να διανοηθούµε. Εντρυφήστε όσο πιο πολύ µπορείτε σ’ αυτές τις µεγάλες και φοβερές λέξεις: «Θεέ µου, Θεέ µου, ινατί µέ εγκατέλιπες;».
Πέμπτη φράση: «Διψώ» (Ιωαν 19,28).
Το αίμα Του έρρεε. Γι’ αυτό και διψούσε. Ο ήλιος ήταν κατά τη δύση του, ήδη Του χτυπούσε το πρόσωπο και µαζί µέ τα άλλα βασανιστήρια καιγόταν πολύ. Φυσικό ήταν να διψά. Αλλά, Κύριε, διψούσες όντως για νερό ή για αγάπη; Μήπως διψούσες ως άνθρωπος ή ως Θεός, ή και το ένα και το άλλο; Ιδού ο Ρωμαίος λεγεωνάριος Σου πρόσφερε ένα σπόγγο βρεγμένο στο ξύδι. Μια σταγόνα ελέους, την οποία δεν αισθάνθηκες από τους ανθρώπους για τρεις ολόκληρες ώρες κρεμασμένος στον σταυρό...Αυτός ο Ρωμαίος στρατιώτης απαλύνει κάπως την αµαρτία του Πιλάτου -την αµαρτία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας- απέναντί Σου, έστω και µε ξύδι. Γι’ αυτό θα αφανίσεις τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αλλά στη θέση της θα οικοδομήσεις νέα.
Που σημαίνει ότι ο Υιός παραδίδει το πνεύμα Του στα χέρια του Πατρός Του. Για να γίνει γνωστό, ότι από τον Πατέρα ήρθε και όχι αυτεξουσίως, όπως Τον κατηγορούσαν οι Εβραίοι. Αλλά ακόμα οι λέξεις αυτές ελέχθησαν για να τις ακούσουν οι βουδιστές, οι πυθαγόρειοι, οι αποκρυφιστές, και όλοι εκείνοι οι φιλόσοφοι, οι οποίοι φλυαρούσαν περί µετοίκισης της ψυχής των νεκρών ανθρώπων σε άλλους ανθρώπους ή ζώα ή φυτά ή αστέρια ή µεταλλικά στοιχεία. Πετάξετε όλες αυτές τις φαντασίες και δείτε που κατευθύνεται το πνεύμα του νεκρού Δικαίου: «Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα µου»!
Έβδομη φράση: «Τετέλεσται» (Ιωαν.19,30).
Αυτό δεν σημαίνει ότι τελειώνει η ζωή. Όχι! Αλλά ότι τελειώνει η αποστολή η επικεντρωμένη στη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Τελείωσε, και επισφραγίσθηκε με το αίμα και τον επίγειο θάνατο, το θείο έργο του µοναδικού αληθινού Μεσσία των ανθρώπων. Τελείωσαν τα βασανιστήρια, αλλά η ζωή μόλις αρχίζει. Τελείωσε η τραγωδία αλλά όχι και το δράμα. Στη σειρά έπεται, το µεγαλειώδες αξίωμα: νίκη πάνω στον θάνατο, ανάσταση, δόξα.
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος
Το Τίμιο Ξύλο από τον Ιερό Ναό της Αναστάσεως Ιεροσολύμων, που μεταφέρθηκε προς προσκύνησηστην Πάτρα στον Ι.Ν. Αγίου Ανδρέα από την Παρασκευή 9 έως και τις 15 Μαρτίου 2018 . Με αφορμή την Αγία Ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής μπορούν τα μεγαλύτερα παιδιά να δουν το παρακάτω διδακτικό βίντεο "Ο δικός σου σταυρός".
Την Μεγάλη Παρασκευή (πατήστε κι εδώ για περισσότερες πληροφορίες από προηγούμενο άρθρο στο blog)οι χριστιανοί όλου του κόσμου, ζουν την κορύφωση του Θείου Δράματος. Είναι η ημέρα των Παθών του Ιησού.
Ο Χριστός, μετά την σύλληψη του στο Όρος των Ελαιών, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τους Αρχιερείς. Η δίκη ήταν βέβαια τυπική αφού η ετυμηγορία είχε αποφασιστεί πριν καν συλληφθεί. Οι Αρχιερείς ήθελαν τον θάνατο Του. Επειδή όμως δεν είχαν την νόμιμη εξουσία, έπρεπε η καταδικαστική απόφαση να απαγγελθεί από τον Ρωμαίο διοικητή. Τα χρόνια εκείνα διοικητής στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Πιλάτος. Σε αυτόν σύρθηκε ο Ιησούς, ενώ το πλήθος, μετά από παρότρυνση των Αρχιερέων, φωνάζοντας, ζητούσε την Σταύρωση Του. Υπήρχε το έθιμο, την ημέρα του Εβραϊκού Πάσχα, οι Ρωμαίοι να απελευθερώνουν έναν κατάδικο Εβραίο. Ο Πιλάτος θέλοντας να μην έχει την ευθύνη της σταύρωσης του Χριστού, ζήτησε από το πλήθος να διαλέξει ανάμεσα στον Θεάνθρωπο και στον Βαραβά, ένα στασιαστή και φονιά, ποιος θα ήταν αυτός που θα απελευθερωνόταν. Το πλήθος, δια βοής, επέλεξε να αφεθεί ελεύθερος ο Βαραβάς.
Αμέσως μετά, και με την εντολή πλέον του Πιλάτου, ο Χριστός οδηγείται στην εσωτερική αυλή του Πραιτωρίου (του διοικητηρίου δηλαδή των Ρωμαίων). Εκεί οι στρατιώτες του φορούν μια πορφύρα και ένα αγκάθινο στεφάνι.Χλευαστικά αποκαλώντας Τον «Βασιλιά των Ιουδαίων», Τον χτυπούν και Τον φτύνουν.
Η ώρα της Σταύρωσης έχει πλησιάσει. Φορτωμένος ο Ιησούς με τον Σταυρό στον οποίο θα σταυρωθεί, οδηγείται προς τον λόφο του Γολγοθά. Στο δρόμο δεν αντέχει το βάρος του Σταυρού και πέφτει. Οι Ρωμαίοι επιβάλουν στον Σίμωνα τον Κυρηναίο, που διερχόταν από εκείνο το σημείο, να μεταφέρει αυτός τον Σταυρό του Μαρτυρίου. Μετά από λίγο, ο Κύριος, φώναξε δυνατά: «Τετέλεσται» και έτσι εκπνέει «ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», αφού προηγουμένως είχε συγχωρήσει όσους ευθύνονταν για τον θάνατο Του. Κατά τον θάνατο του Κυρίου, τρέμει από φόβο και η άψυχη κτίση.
Έπειτα λογχίζεται από τους στρατιώτες στην πλευρά Του και τρέχει αίμα και νερό. Τέλος, κατά το ηλιοβασίλεμα, έρχεται ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος μαζί του, κρυφοί μαθητές του Χριστού, αποκαθηλώνουν από τον Σταυρό το πανάγιο σώμα του Διδασκάλου τους, το αρωματίζουν, το τυλίγουν σε καθαρό σεντόνι και το θάβουν σε καινούργιο μνημείο, κυλώντας πάνω στο στόμιό του μεγάλη πέτρα.
Η τελετή της Αποκαθήλωσης, γίνεται στις εκκλησίες μας, το πρωί της Mεγάλης Παρασκευής. Ενώ το βράδυ της ίδιας ημέρας τελείται η περιφορά του Επιταφίου. Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πένθιμα όλη την διάρκεια της ημέρας. Πατήστε στο άρθρο "Αγία Αποκαθήλωση: Ο τόπος που δέχθηκε το Άχραντο σώμα του Ιησού μετά την Σταύρωση" για να μάθετε περισσότερες πληροφορίες.
Μεταξύ του Επιταφίου θρήνου και των άλλων θρηνωδών ασμάτων υπάρχει μεγάλη διαφορά. Ο Επιτάφιος θρήνος, αν και γράφτηκε για να υμνήσει το νεκρό Χριστό, δεν καταλήγει σε απόγνωση, γιατί προβάλλει περισσότερο το θρίαμβο της ζωής..."
Η νηστεία της ημέρας είναι αυστηρότατη και απαγορεύει ακόμα και το λάδι. Πολλοί πιστοί συνηθίζουν να πίνουν την Μεγάλη Παρασκευή του Πάσχα λίγο ξύδι, εις ανάμνηση αυτού που έδωσαν στον Ιησού, όταν ζήτησε νερό τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής Του.
Στην περιοχή της Τιβεριάδος βρίσκεται το χωριό Μάγδαλα. Σε αυτό το χωρίο γεννήθηκε η Μαρία η Μαγδαληνή, η πιστή και αφοσιωμένη μαθήτρια του Χριστού μας. Είναι η Αγία πού επηρέασε και άφησε τα σημάδια της έως την σημερινή εποχή αφού σ’ αυτήν οφείλουμε την παράδοση της βαφής των κόκκινων αυγών και της ανταλλαγής του Πασχαλινού χαιρετισμού «Χριστός Ανέστη!» «Αληθώς Ανέστη!». Και αυτό γιατί, η Μαγδαληνή πήγε στον αυτοκράτορα Τιβέριο για να καταγγείλει την απαράδεκτη στάση του Πιλάτου στην δίκη Του Χριστού και διηγήθηκε περιληπτικά τα της ζωής του Κυρίου, το Σταυρικό θάνατο Του και την Ανάσταση Του.
Ο αυτοκράτορας πού έως εκείνη τη στιγμή άκουγε με ενδιαφέρον την διήγηση της Μαγδαληνής, μόλις άκουσε για την Ανάσταση γέλασε και είπε ότι είναι αδύνατον κάποιος πού έχει πεθάνει και ταφεί, να αναστήσει τον εαυτό του. Εκείνη τη στιγμή έτυχε να περνά μιά σκλάβα πού κουβαλούσε ένα πανέρι με αυγά. Γυρνά τότε ο αυτοκράτορας και λέει στη Μαγδαληνή: «Αν αυτά τα αυγά γίνουν κόκκινα, τότε εγώ θα πιστέψω ότι ο Χριστός για τον οποίο μου μιλάς Αναστήθηκε». Χωρίς ενδοιασμό η Μαγδαληνή πλησιάζει την σκλάβα και παίρνει ένα αυγό που μόλις το ακούμπησε έγιναν όλα κόκκινα. Δείχνει τότε η Μαγδαληνή το αυγό και λέει στον Τιβέριο: «Χριστός Ανέστη!»
Όσοι λοιπόν επιθυμούμε να τηρούμε τα θρησκευτικά έθιμα τα οποία έχουν έρεισμα, στην Εκκλησιαστική μας παράδοση, ας βάψουμε κόκκινα και μόνο κόκκινα τα αυγά του Πάσχα. Γιατί σήμερα που η εκοσμίκευση τείνει να αλλοιώσει ακόμα και εκείνα πού αιώνες τώρα οι προγονοί μας τηρούσαν με ευλάβεια και σεβασμό βλέπουμε αρκετοί να βάφουν τα πασχαλινά αυγά τους πράσινα, κίτρινα, μπλε κ.ά.
Από τη στιγμή πού γνωρίζουμε την ουσία και τον συμβολισμό πού περιέχει το Κόκκινο αυγό ας μην παρεκκλίνουμε, ας επιμείνουμε, και όταν το τσουγκρίζουμε, με χαρά να ανταλλάσσουμε την Πασχάλια διαβεβαίωση: «Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!».
Την Μεγάλη Πέμπτη αναβιώνονται στην Εκκλησία μας, τα γεγονότα της τελευταίας ημέρας της ζωής του Ιησού Χριστού στη Γη.
Κατά τη Μεγάλη Πέμπτη του Πάσχα επιτελούμε ανάμνηση:
1. Της νίψεως των ποδών των Αποστόλων υπό του Κυρίου.
2. Του Μυστικού Δείπνου, δηλαδή της παραδόσεως σ’ εμάς υπό του Κυρίου του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας.
3. Της θαυμαστής προσευχής του Κυρίου προς τον Πατέρα Του.
4. Της προδοσίας του Κυρίου υπό του Ιούδα.
Έστησαν τα τριάκοντα αργύρια
Εκείνο το βράδυ της Πέμπτης, πριν ν’ αρχίσει το δείπνο ο Ιησούς σηκώνεται από το τραπέζι, αφήνει κάτω τα ιμάτιά του, βάζει νερό στο νιπτήρα και τα κάνει όλα μόνος Του, πλένοντας τα πόδια των Μαθητών Του. Με τον τρόπο αυτό θέλει να δείξει σ’ όλους ότι δεν πρέπει να επιζητούμε τα πρωτεία. Μετά τη νίψη των ποδιών λέγει: «όποιος θέλει να είναι πρώτος, να είναι τελευταίος απ’ όλους».
Πρώτα πήγε στον Ιούδα και μετά στο Πέτρο, ο οποίος ήταν ο πιο ορμητικός απ’ όλους και στην αρχή σταματάει το Διδάσκαλο, αλλά ύστερα όταν τον έλεγξε, υποχωρεί με τη καρδιά του. Αφού έπλυνε τα πόδια όλων, πήρε τα ιμάτιά Του και ξανά κάθισε.
Άρχισε κατόπιν να τους νουθετεί να αγαπούν ο ένας τον άλλον και να μη επιζητούν το ποιος θα είναι πρώτος. Στη συνέχεια τους μίλησε για την προδοσία και επειδή θορυβήθηκαν, στρέφεται με ήρεμο τρόπο στον Ιωάννη και τον υπέδειξε.
Κατόπιν πήρε ψωμί στα χέρια Του και είπε: «Λάβετε φάγετε». Το ίδιο έκανε και με το ποτήρι του κρασιού λέγοντας: «Πιέστε απ’ αυτό όλοι, γιατί αυτό είναι το αίμα Μου, της νέας Συμφωνίας. Αυτό να κάνετε για να Με θυμάστε». Μετά από αυτή τη στιγμή ο Ιούδας, μόλις έφαγε τον άρτο έφυγε και συμφώνησε με τους αρχιερείς να τους Τον παραδώσει.
Μετά το δείπνο πήγαν όλοι στο όρος των Ελαιών…
…όπου ο Χριστός τους δίδαξε τα ανήκουστα και τελευταία μαθήματα και αρχίζει να λυπάται και να ανυπομονεί. Αναχωρεί μόνος Του και, γονατίζοντας, προσεύχεται εκτενώς. Από την πολλή αγωνία γίνεται ο ιδρώτας Του σαν σταγόνες πηχτού αίματος, οι οποίες έπεφταν στη γη. Μόλις συμπληρώνει την εναγώνια εκείνη προσευχή, φθάνει ο Ιούδας με ένοπλους στρατιώτες και πολύ όχλο και αφού χαιρετάει και φιλάει πονηρά το δάσκαλό Του, Τον παραδίδει.
Συλλαμβάνεται λοιπόν ο Ιησούς και τον φέρνουν δέσμιο στους Αρχιερείς Άννα και Καϊάφα. Οι μαθητές σκορπίζονται και ο θερμότερος των άλλων ο Πέτρος τον ακολούθησε ως την αρχιερατική αυλή και αρνείται και αυτός ότι είναι μαθητής Του.
Εν τω μεταξύ ο θείος διδάσκαλος παρουσιάζεται μπροστά στο παράνομο συνέδριο, εξετάζεται για τους μαθητές και τη διδασκαλία Του, εξορκίζεται στο Θεό για να πει εάν Αυτός είναι πράγματι ο Χριστός και αφού είπε την αλήθεια, κρίνεται ως ένοχος θανάτου, επειδή τάχα βλασφήμησε.
Από ‘κει και πέρα τον φτύνουν στο πρόσωπο, τον χτυπάνε, τον εμπαίζουν με κάθε τρόπο κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας, ως το πρωί.
Στον Εσπερινό της ημέρας έχουμε την Σταύρωση του Θεανθρώπου. Διαβάζονται τα 12 Ευαγγέλιαπου περιγράφουν τα Άγια Πάθη.
Μετά το 5ο Ευαγγέλιο,
βγαίνει ο Εσταυρωμένος όπου ψάλλεται το εξής:
Σήμερον κρεμᾶται ἐπί ξύλου,
ὁ ἐν ὕδασι τήν γῆν κρεμάσας.
Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται,
ὁ τῶν ἀγγέλων βασιλεύς.
Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται,
ὁ περιβάλλων τόν οὐρανόν ἐν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο,
ὁ ἐν Ἰορδάνη ἐλευθερώσας τόν Ἀδάμ.
Ἤλοις προσηλώθη, ὁ νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας.
Λόγχη ἐκεντήθη, ὁ υἱός τῆς Παρθένου.
Προσκυνοῦμεν σου τά Πάθη, Χριστέ.
Δεῖξον ἠμίν καί τήν ἔνδοξόν σου Ἀνάστασιν.
Μετάφραση: «Σήμερα κρεμάται πάνω στο ξύλο (του Σταυρού) Εκείνος που πάνω στα νερά κρέμασε τη γη. Στεφάνι από αγκάθια φοράει στο κεφάλι ο Βασιλιάς των Αγγέλων. Ντύνεται με ψεύτικη βασιλική χλαμύδα, Αυτός που ντύνει με σύννεφα τον ουρανό, Δέχτηκε ράπισμα Εκείνος που (με το βάπτισμά Του) στον Ιορδάνη ελευθέρωσε τον Αδάμ (το ανθρώπινο γένος). Με καρφιά καρφώθηκε ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Με λόγχη τρυπήθηκε ο υιός της Παρθένου. Προσκυνούμε τα Πάθη Σου, Χριστέ. Δείξε μας και την ένδοξη Ανάστασή Σου».
12 Ευαγγέλια: Διαβάζονται περικοπές κυρίως
από τα κατά Ιωάννη και κατά Ματθαίον.
Περιλαμβάνουν:
Τελευταίες νουθεσίες του Ιησού στους μαθητές του… «Αγαπάτε Αλλήλους». Ο τελευταίος αποχαιρετισμός. Προσευχή του Ιησού. Προδοσία του από τον Ιούδα. Σύλληψη του Ιησού. « Από τον Άννα στον Καϊάφα». Δίκη του Ιησού από τους αρχιερείς. Άρνηση Πέτρου («Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με»). Ενώπιον του Πιλάτου, στο Πραιτώριο. Προσπάθεια να απολύση τον Κύριον, αλλά εμπρός στην αποφασιστικότητα των Φαρισαίων υποχωρεί. «Βαραβάν ή Χριστόν»; Ο Πιλάτος «Νίπτει τας χείρας του».
Ο Ιούδας μεταμεληθείς επιστρέφει τα «τριάκοντα αργύρια» στους Αρχιερείς, οι οποίοι τα έβαλαν στο Κορβανά (Ταμείο του Ναού). Απαγχονισμός Ιούδα. Πορεία προς τον Γολγοθά. Σταύρωση του Ιησού.
Αφήνει το πνεύμα επί του Σταυρού. Οι δύο ληστές. Μεταμέλεια του ενός, που ζητά από τον Κύριο να τον θυμηθεί στη βασιλεία των Ουρανών. Ο Ιωσήφ ο από Αριμαθείας ζητά από τον Πιλάτο το Σώμα του για να το θάψει. Ταφή του Ιησού και Σφράγιση του Τάφου του από τους Αρχιερείς και Φαρισαίους.
Την Μεγάλη Τετάρτη (ακολουθία Μεγάλης Τρίτης βράδυ) θυμόμαστε την αμαρτωλή γυναίκα που άλειψε με μύρο και δάκρυα μετάνοιας τα πόδια του Χριστού και έλαβε την άφεση για τις αμαρτίες της, γιατί έδειξε μεγάλη αγάπη και πίστη στον Κύριο.(Λουκ. 7,47).
Παράλληλα, γίνεται λόγος για τα άλλα δάκρυα, της υποκρισίας, του Ιούδα, που ήθελε το μύρο να πουληθεί για να δοθεί δήθεν στους φτωχούς, στην ουσία όμως για να καταχραστεί τα χρήματα. Η Εκκλησία μάς προτρέπει να μετανοούμε ειλικρινά και να εμπιστευόμαστε τη ζωή και τα λάθη μας στον Κύριο και όχι να υποκρινόμαστε ότι είμαστε καλοί και άγιοι.
Πολλές χρήσιμες πληροφορίες μπορείτε να δείτε στο άρθρο του blog Μεγάλη Τετάρτη.
Τέλος, θα ήθελα σήμερα να πούμε δύο λόγια για το μυστήριο του Ευχελαίου και τη σημαντικότητά του στην πνευματική μας ζωή.
Το Ευχέλαιο είναι ένα από τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας, το οποίο τελείται στο Ναό ή στο σπίτι για την ίαση σωματικών και ψυχικών ασθενειών. Το Ευχέλαιο της Μ. Τετάρτης δεν έχει κάποια μαγική επενέργεια στην πνευματική μας ζωή, αλλά είναι μια άρρηκτη αλυσίδα μαζί με τα άλλα Μυστήρια στα οποία θα πρέπει να συμμετέχουμε, π.χ. Εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία.
Η ακολουθία του ευχελαίου τελείται «εις ίασιν ψυχής τε και σώματος». Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η σωματική ασθένεια θεωρείται ως ο πικρός καρπός της αμαρτίας. Οποιαδήποτε ασθένεια, ως διαταραχή της αρμονικής λειτουργίας του σώματος, οφείλεται σε πνευματικά αίτια και κυρίως στη διαταραχή των σχέσεων του ανθρώπου με τον Θεό.
Ο ιερέας διαβάζει επτά Ευαγγέλια και επτά ευχές για να ευλογήσει το λάδι που το χρησιμοποιούμε για τη θεραπεία ψυχικών και σωματικών ασθενειών.
Μετά την ακολουθία του Ευχελαίου ο ιερέας σταυρώνει τους πιστούς με λάδι στο μέτωπο, τα μάγουλα, το πρόσωπο και τα χέρια.
